"นี่ท่านต้องการอะไรกันแน่" นางพยายามดิ้นเพื่อให้พ้นจากพันธนาการเขาทำเพียงคลายมือให้นางไม่ต้องเจ็บ
"จริงๆ ข้าอยากคุยด้วยดีๆ แต่เจ้าพยศนัก คงจะมีวิธีการนี้ที่จะทำให้ข้าและเจ้าได้สนทนากันจริงๆ จังๆ เสียที"
"ท่านจะคุยอะไร? ข้าไม่อยากคุย ปล่อย!"
"ปล่อยก็ได้" กล่าวจบเขาก็ลุกขึ้นทำให้ตัวนางไม่ต้องถูกชายที่ไม่ชอบหน้านอนทับ ทว่าเมื่อนางลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกจากเตียงก็ถูกเขารั้งเอาไว้ นางจำต้องยืนอยู่เบื้องหน้าเขา โดยข้อมือยังถูกเขาจับไว้ไม่ปล่อย
"เป็นถึงเจ้าของหอนางโลมแต่ไม่รู้วิธีเอาใจบุรุษเพศ ข้าคิดว่าเจ้าควรที่จะให้มารดาดูแลกิจการนี้ต่อจะดีกว่ากระมัง"
"หอนี้ก็เป็นของแม่ข้าอยู่แล้ว"
"เป็นของมารดาเจ้าก็เพียงแต่ในนาม หากแท้ที่จริงหอแห่งนี้เป็นของเจ้า หรือว่าที่ข้าพูดไม่ใช่เรื่องจริง"
"แหม่...การเป็นราชนิกุล มีคนเรียกใช้งานมันดีเช่นนี้นี่เอง อยากรู้อะไรก็ได้ทั้งหมด หม่อมฉันยกย่องบุคคลที่มีอ
