จ้าวยวี่เสียงเดินเข้ามาเห็นด้านในจื้อซิ่งเหมี่ยนตรวจดูความเรียบร้อยของเรือนที่บรรดาสาวใช้กำลังจัดแจงเช็ดถู
"ข้าได้กลิ่นน้ำส้มแต่ไกล" นางหันมาเผชิญหน้ากับจ้าวยวี่เสียง
"หม่อมฉันคาดว่าเหนียนอ๋องคงได้กลิ่นน้ำส้มจากด้านนอกโชยเข้ามามากกว่านะเพคะ ป่านนี้คงชะเง้อมองหาแล้วกระมัง" เขาชอบเอ่ยวาจาให้นางถากถาง เช่นนั้นนางก็ยินดีทำ
"ข้าไม่รู้เสียหน่อยว่าพวกนางจะมา" เขาเอ่ยอย่างสัตย์จริง แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่เชื่อคำพูดของเขา
"หากรู้ก็จะได้ไม่เรียกใช้หม่อมฉัน มิต้องกังวลเพคะ เพราะถึงอย่างไรหม่อมฉันไม่คิดที่จะแยแสแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับบรรดาสตรีของท่านอ๋อง ท่านอ๋องจะได้ไม่ต้องเปลืองความคิดค้นหาวิธีให้ต้องปะทะคารมเพื่อความสำราญใจ งานในจวนคงใกล้เสร็จ หากท่านอ๋องต้องการให้สาวใช้จัดการส่วนไหนก็บอกได้นะเพคะ หม่อมฉันและมารดาคงต้องกลับเสียที" นางเดินออกแต่ถูกเขาดึงเข้าสู่อ้อมอก ทั้งสองสบตากันแต่คนละอารมณ
