พ่อบ้านใหญ่แสดงสีหน้าไม่ถูก เมื่อจู่ๆ ก็มีคนของร้านผ้าของสกุลหนิงมาเรียกเก็บเงินหลายพันตำลึง สองฝ่ายโต้แย้งกันโดยพยายามใช้เหตุผลและหลักฐานของตนเองมากล่าว จนกระทั่งจื้อเหม่ยลี่เดินออกมาเห็นเหตุการณ์ที่ท่านพ่อบ้านตอบโต้กับคนของร้านผ้าเข้าพอดี
"เกิดอะไรขึ้นหรือท่านพ่อบ้าน? "
"นายหญิง เอ่อ.. คนของร้านสกุลหนิงมาขอเรียกเก็บค่าผ้าที่คุณหนูใหญ่ไปเลือกซื้อมาขอรับ"
"ผ้า? เช่นนั้นเจ้าก็จ่ายไปสิ"
"เอ่อ..คือ ข้าน้อยยังไม่เห็นใครมาส่งผ้าสักชิ้นเลยขอรับ อีกอย่างจำนวนเงินที่คุณหนูซื้อก็มากพอดู"
"มาก? เท่าไหร่ที่เจ้าบอกว่ามาก? "
"สี่พันสามร้อยตำลึงขอรับ" เขาเอ่ยพร้อมก้มศีรษะไม่กล้าสบตา
"ลูกค้าคนเดียวจะซื้ออะไรต้องมากมาย ไหนเอารายการซื้อมาให้ข้าดูทั้งหมดซิ" พ่อบ้านยื่นรายละเอียดการซื้อทั้งหมดให้จื้อเหม่ยลี่ดู หัวคิ้วขมวดมุ่น นัยน์ตาเพ่งมองรายละเอียดการซื้อสินค้าของบุตรี มือค่อยๆ เปิดกระดาษออกทีละแผ่น
