หนิงไช่กวงลุกขึ้นผายมือให้กับจื้อซิ่งเหมียน ที่เดินเข้ามาภายในโรงเตี๊ยม ด้วยท่าทีกระวีกระวาด
"ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชายหนิง" นางยิ้มส่งให้แล้วเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามของหนิงไช่กวง
"ข้าทำให้คุณชายลำบากรอ ต้องขออภัยด้วยนะเจ้าคะ"
"รอคนงาม ลำบากเสียที่ไหน" น้ำเสียงเย้าหยอกสตรีเพศ ทำให้จื้อซิ่งเหมี่ยนเผลอจ้องไปยังนัยน์ตาของหนิงไช่กวงอย่างรังเกียจเสียไม่ได้ แต่เพียงอึดใจนางก็ส่งยิ้มเอียงอายให้ หากแต่เมื่อครู่ที่นางหลุดอาการเป็นช่วงที่หนิงไช่กวงมองนางเข้าพอดี และเห็นแววตารังเกียจของนางที่จ้องตนเอง จนเขาไม่แน่ใจว่าตนเองมองผิดไปหรือไม่
"คุณชายเป็นอะไรหรือเจ้าคะ"
"ปะ..เปล่า ข้าแค่..."
"เมื่อครู่ข้าเห็นแมลงบินอยู่เหนือศีรษะของคุณชายหนิง แต่ไม่กล้าปัดให้ ได้แต่จ้องมองมัน ดีที่บินผ่านไปแล้วหวังว่าอาการเมื่อครู่คงไม่ทำให้คุณชายหนิงเข้าใจผิดและขุ่นเคืองข้านะเจ้าคะ" นางรีบกล่าวปฏิเสธอาการเมื่อครู่เมื่อรู
