Mainit ang araw sa baryo. Bata pa ako noon, tumatakbo sa gitna ng palayan habang nakasunod si Itay, nakangiti, bitbit ang araro. Si Inay naman ay nakayuko sa bangko, naggigiik ng palay.
“Maria, halika na, kakain na tayo,” tawag ni Inay, may lambing sa boses.
Para bang iyon ang pinakamasayang alaala ng buhay ko. Payak, mahirap, pero totoo. Walang kasinungalingan, walang takot.
Pero biglang nagbago ang lahat.
Narinig ko ang tunog ng kampana. Hindi na ito sa baryo, kundi sa loob ng kumbento. Malamig ang batong sahig, at nakayapak akong naglalakad habang dala ang kandila. Sa dulo ng pasilyo ay naroon si Mother Dolor, nakatayo, at ang mga mata’y tila hukay ng dilim.
“Maria, you were chosen,” bulong niya, sabay abot ng rosaryo. Pero sa likod ng kanyang mga salita, naroon ang ibang tinig. Ti
