Kabanata 15
“Halatang praktisado ka na sa gan’yan,” sarkastikong sagot ko.
“Hindi ‘no…”
Tumawa siya bago nagpark sa itinuro kong kanto. He’s still laughing while I’m removing my seatbelt. My brows rose at him as I diverted my eyes.
“Okay, so what,” I shrugged calmly.
Ngumisi siya bago pinatay ang sasakyan at nilingon ako. He’s obviously pressing his lips to stop himself from smiling to I what I said.
Tumikhim ako para maging natural lang dahil kailangan kong magpasalamat at nakauwi ako ng safe. Kaya hindi ko talaga gusting nakikilala ako ng mga tao. Ramdam ko na ang mga matang laging nakamasid sa paligid.
“Thanks for the ride. Mauuna na ako…” I tried to smile because of his generosity.
Matagal siyang tumingin sa akin kaya’t tinasaan ko siya ng kilay. He flicked his tongue as he g
