เกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้ายของคุณอา

ตอนที่ 1 อีกคนอยากอยู่...อีกคนอยากตาย

ตอนที่

1

อีกคนอยากอยู่...อีกคนอยากตาย

ห้องของมัลลิกา

มัลลิกาที่จัดเตรียมห้องที่คอนโดของเธอ ให้โรแมนติกที่สุดเพื่อที่คืนนี้เธอกับรวีภัทรแฟนหนุ่มของเธอจะมาฉลองวันครบรอบสามเดือนที่คบหาดูใจกัน (ย้ำนะคะว่าสามเดือนไม่ใช่สามปีแต่ด้วยความเห่อรักครั้งนี้ของมัลลิกาที่มีต่อรวีภัทรเธอจึงจัดฉลองครบรอบทุกเดือน)

“พี่โฬมต้องชอบแน่ๆ เลยไวน์ยี่ห้อนี้คืนนี้พี่โฬมต้องประทับใจและรักเรามากขึ้นกว่าเดิมแน่นอน” มัลลิกาที่จัดเตรียมโต๊ะอาหารก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขในความรักครั้งนี้ของเธอ อาหารทุกอย่างเธอลงทุนทำเองทุกขั้นตอนแม้กระทั่งเค้กที่ใช้ฉลองครบรอบเธอเองก็ทำมันขึ้นมาด้วยตัวของเธอเอง

เมื่อถึงเวลารวีภัทรก็มาที่ห้องที่คอนโดของมัลลิกา เขาเดินขึ้นมาบนห้องแล้วรอให้มัลลิกาเปิดประตูให้เขา รวีภัทรเหลือบไปเห็นอโรชาที่กำลังหยิบคีย์การ์ดออกมาเพื่อเปิดเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูเศร้าๆ แต่ความสวย เซ็กซี่ของเธอทะลุความเศร้าที่มีบนตัวของเธอจนรวีภัทรเองก็อยากทำความรู้จักกับเธอ

“พี่โฬมเข้ามาสิคะ ด้ายรอพี่นานแล้วนะ” มัลลิกาที่เปิดประตูออกมาก็เห็นโฬมยืนมองอโรชาที่กำลังเปิดประตูเข้าห้องจนมัลลิกาต้องเรียกใมอีกครั้ง

“พี่โฬมคะ พี่โฬมเข้าห้องกันดีกว่าค่ะ” มัลลิกาพูดยิ้มแต่ในใจของเธอก็รู้สึกแปลกๆ ที่แฟนของเธอสนใจผู้หญิงที่มีบุคลิกสวยเซ็กซี่ซึ่งเธอเองก็ต้องแพ้ให้กับผู้หญิงสายเซ็กซี่อยู่บ่อยครั้ง

“อ๋อ!!! โอเคเข้าไปสิคะ” รวีภัทรพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องแต่สายตาก็ยังคงมองไปที่ห้องของอโรชาอยู่อย่างนั้น

“พี่โฬมคะ ดูสิคะด้ายทำเองทั้งหมดเลยนะคะ ทั้งอาหารทั้งเค้ก” มัลลิกาพูดพลางจับมือของรวีภัทรให้เดินมาดูแต่ท่าทางของแฟนหนุ่มของเธอไม่ได้ดูดีใจหรือภูมิใจในตัวของเธอเลย นอกจากท่าทางที่ดูเรียบเฉย

“พี่โฬมคะดูสิคะ ด้ายสั่งไวน์ยี่ห้อโปรดของพี่โฬมมาให้ด้วยนะคะ” มัลลิกาพูดพลางรินใส่แก้วให้รวีภัทรอย่างเอาอกเอาใจ

มัลลิกาเดินถือแก้วไวน์มาสองแก้วแล้วส่งให้รวีภัทร “ขอบใจมากนะคะ” รวีภัทรมีท่าทางอึดอัดเหมือนมีอะไรอยากบอกกับมัลลิกาจนเธอเองก็รู้และสัมผัสได้ว่าวันนี้รวีภัทรมีท่าทีที่แปลกไป

ห้องของอโรชา

อโรชาเข้ามาในห้องหลังจากทำงานไปรีวิวขายสินค้า เพราะงานของเธอมีหลายอย่างทั้งทำงานพริตตี้และรับงานรีวิวสินค้าต่างๆ อโรชากลับมาด้วยความเหนื่อยล้าทางจิตใจของเธอ แม้ว่าเธอจะมีรายได้มากมายแค่ไหนแต่ไม่มีพ่อกับแม่อยู่ข้างๆ ชีวิตของเธอตอนนี้ก็เหมือนกับว่ามันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

“ทำไมชีวิตของฉันต้องโดดเดี่ยวและเปล่าเปลี่ยวอย่างนี้ พ่อจ๋าแม่จ๋า หนูไม่ไหวแล้วหนูไม่รู้จะอยู่ไปทำไม วันๆ หนูต้องกินยาๆ แล้วก็ทำงาน” อโรชาเบื่อที่ต้องใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุขอย่างนี้ทั้งๆ ที่หน้าตา การงานของเธอเพรียบพร้อมอย่างนี้แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเธอทุกข์ทรมานแค่ไหน

อโรชาหยิบกระปุกยาแก้ปวดชนิดหนึ่งขึ้นมาแล้วก็เทใส่มือของเธอจนหมดกระปุก “นี่คงเป็นวิธีที่จะทำให้เรามีความสุขที่สุด” อโรชาไม่แม้แต่จะเขียนจดหมายลาเพราะไม่รู้ว่าจะเขียนให้ใครอ่าน

อโรชากินยาจนหมดกระปุกร่างกายของเธอหลับไปช้าๆ จนตอนนี้ร่างกายของเธอหัวใจโรยริน ห้องข้างๆ ของเธอตอนนี้มัลลิกาดื่มด่ำกับความสุขที่เธอคิดอยู่ฝ่ายเดียวว่ามันคือความสุขแต่อีกฝ่ายไม่ได้ต้องการมีความสุขกับเธออีกต่อไป

“ด้ายเราเลิกกันเถอะ” รวีภัทรพูดขึ้นในตอนที่ทั้งสองนั่งดื่มอยู่ริมระเบียงหลังห้องของเธอ

“พี่โฬมว่ายังไงนะคะ นี่พี่โฬมล้อเล่นเพื่ออยากแกล้งด้ายใช่มั้ยคะ” มัลลิกาพูดไปและพยายามบอกตัวเองว่าสิ่งที่เธอได้ยินไม่ได้เป็นความจริง

“พี่พูดจริงๆ เราเลิกกันเถอะพี่มีคนใหม่แล้ว พี่อยากบอกกด้ายเรื่องนี้หลายครั้งแต่ก็มีเรื่องให้ไม่ได้บอกสักที” รวีภัทรพูดขึ้นแล้วก็ทำท่าจะลุกออกไปจากตรงนั้น

“พี่โฬมจะไปไหนพี่โฬมจะทำอย่างนี้ไม่ได้นะคะ ด้ายไม่ยอมนะคะ ด้ายรักพี่นะคะ” มัลลิกาพยายามยื้อเขาไว้ทั้งน้ำตา

“อย่าดึงพี่อย่างนี้นะด้ายพี่พูดไปแล้วไม่เข้าใจหรือไงว่าพี่มีคนใหม่แล้ว”

“พี่โฬมอย่าไปนะคะ อย่าทิ้งด้ายไปอย่างนี้ด้ายรักพี่มากนะ” มัลลิกาดึงเขาไว้ รวีภัทรเริ่มรำคาญที่ยื้อดึงเขาไว้อย่างนี้ เขาจึงผลักเธออย่างแรงจนทำให้ตัวของเธอกระเด็นไปที่ระเบียงแล้วเธอเสียสมดุลทำให้ตัวของเธอตกลงไปข้างล่าง รวีภัทรตกใจมากจึงรีบวิ่งออกจากห้องไปแล้วก็โทรบอกเรื่องนี้กับพ่อของเขาเพื่อให้จัดการเรื่องราวทั้งหมดให้เขาเป็นผู้บริสุทธิ์และแน่นอนว่าพ่อของเขาก็ทำให้เขาได้ทุกเรื่อง

“กรี๊ดๆ ๆ ๆ” เสียงกรีดร้องของมัลลิกาดังขึ้นมาเสียงดังแล้วก็สิ้นเสียงนั่นไป ร่างของเธอตกกระแทกพื้นอย่างแรงเลือดไหลไปทั่วบริเวณที่เธอตกลงมา ตอนนั้นดึกมากกว่าจะมีคนมาเห็นก็ใช้เวลานานหลายนาทีเธอก็เสียชีวิตเรียบร้อยแล้ว อโรชาเองก็หมดสติแล้วหัวใจของเธอก็หยุดเต้นเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้วิญญาณของทั้งสองออกจากร่างกายของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว