เกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้ายของคุณอา

ตอนที่ 2 เมื่อชีวิตเลือกไม่ได้

ตอนที่

2

เมื่อชีวิตเลือกไม่ได้

ร่างไร้วิญญาณของทั้งสองคนนอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ไม่มีลมหายใจอีกต่อไป วิญญาณของทั้งสองคนล่องลอยอย่างไร้จุดหมาย

วิญญาณของมัลลิกายืนมองร่างไร้วิญญาณของเธอทั้งน้ำตา ร่างกายของเธอนอนจมกองเลือด จนเธอแทบไม่อยากมอง เมื่อเธอมองออกไปก็เห็นรวีภัทรกำลังขับเคลื่อนรถสุดหรูของเขาออกไป เธอตะโกนเรียกชื่อของเขาเท่าไรเขาก็คงไม่ได้ยินเพราะตอนนี้เธอเป็นแค่วิญญาณ

วิญญาณของอโรชาเองก็ล่องลอยอย่างไม่มีจุดหมายแต่เธอไม่ได้เสียใจที่ตอนนี้เธอต้องตายจากโลกใบนี้ไป

เมื่อวิญญาณของทั้งสองได้ออกจากร่างแน่นอนว่าหน้าที่ต่อจากนี้เป็นหน้าที่ของยมทูตที่จะต้องมารับวิญญาณของทั้งคู่ไปยังภพภูมิที่เหมาะสม

“เธอที่อยู่ข้างห้องฉันใช่มั้ย” วิญญาณของอโรชาที่ตอนนี้เดินไปมาเพราะเธอไม่รู้จะไปที่ไหนในโลกหลังความตายของเธอ

“ใช่แล้วนี่เธอมองเห็นฉันได้ยังไง” วิญญาณของมัลลิกาที่ยังไม่รู้ว่าอโรชาเองก็ได้ตายเหมือนกันกับเธอ

“ฉันตายแล้ว อย่าบอกนะว่าที่ฉันเห็นเธอ เธอเห็นฉันเป็นเพราะเธอก็ตายเหมือนกัน ก่อนที่ฉันจะเข้าห้องฉันยังเห็นเธอออกมาเปิดประตูให้แฟนของเธออยู่เลย” วิญญาณของอโรชาพูดขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

“ใช่ฉันตายแล้ว แต่ฉันยังไม่อยากตายแต่ฉันพยายามเท่าไรฉันก็กลับเข้าร่างกายของฉันไม่ได้สักที ฉันไม่อยากตาย ฮือๆ ๆ ๆ ๆ” มัลลิกาพูดไปร้องไห้ไปตรงหน้าของพวกเธอตอนนี้เต็มไปด้วยตำรวจและกู้ภัยและผู้คนมากมายที่มาจุดที่เกิดเหตุ

“ว่าแต่ทำไมเธอถึงตายล่ะ” อโรชาถามมัลลิกาทันทีด้วยความสงสัยของเธอ

“แฟนของฉันผลักฉันตกลงมาจากบนห้อง” มัลลิกาพูดไปก็ร้องไห้ไปเพราะเธอเสียดายชีวิตของเธอที่ยังไปได้อีกไกล เธอไม่ควรมาตายอย่างนี้

“ฉันเสียใจด้วยนะกับเรื่องที่เลวร้ายมันเกิดขึ้นกับเธอ” อโรชาพูดขึ้นพลางใช้มือของเธอลูบหลังของมัลลิกาอย่างอ่อนโยน

“แล้วเธอล่ะ ทำไมถึงตายฉันก็เพิ่งเห็นเธอเหมือนกัน” มัลลิกาเช็ดน้ำตาก่อนที่จะถามอโรชากลับเช่นกันว่าเธอตายได้อย่างไร

“ฉันอยากตาย ฉันพร้อมตาย ชีวิตของฉันไม่เหลืออะไรแล้วอยูไปก็ไม่มีอะไรที่ทำให้อยากอยู่” อโรชาพูดยังไม่จบดีอยู่ๆ ก็มีชายร่างกายสีแดงที่มีรูปร่างใหญ่โตมายืนตรงหน้าของทั้งสองคนที่กำลังนั่งพูดคุยกัน

“พวกเจ้าทั้งสองเลิกพูดคุยกันได้แล้ว ถึงเวลาที่เจ้าทั้งสองต้องไปตามกรรมตามบุญของพวกเจ้า ตอนนี้พวกเจ้าได้ตายลงแล้ว วิญญาณของพวกเจ้าต้องไปชดใช้กรรมที่พวกเจ้ามี

“ไม่ฉันยังไม่อยากตาย ฉันไม่ยอม” มัลลิกาพูดขึ้นพลางวิ่งหนีจากตรงนั้น แต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าเธอจะไปที่ไหน

“ถ้าเธอยังไม่อยากตตายเธอก็เข้าร่างของฉันสิ ฉันอนุญาตให้เธอใช้ร่างกายของฉัน” อโรชาตะโกนตามหลังของมัลลิกา

“พวกเจ้าทำอย่างนั้นไม่ได้ กรรมของใครคนนั้นก็ต้องชดใช้เจ้าทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก” ยมทูตพูดขึ้นแต่มัลลิกาไม่ฟังอะไรอีกต่อไปเพราะตอนนี้เธอนึกถึงอโรชาอยู่ๆ วิญญาณของเธอก็เข้ามาอยู่ในร่างกายของอโรชาอย่างไม่รู้เลยว่าเธอมาได้ยังไง

“ท่านอย่าไปห้ามพวกเขามันยังไม่ถึงเวลาของเจ้าผู้นั้น ปล่อยให้เป็นไปตามกรรมของพวกเขาเถิด” ยมทูตท่านหนึ่งที่ตามพูดขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นก็เอาตัวเจ้าผู้นี้ไปกันเถิด” ยมทูตพูดขึ้นก็พาอโรชาไปจากโลกของมนุษย์ทันที

ชีวิตใหม่ของมัลลิกาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ไม่ใช่สิต่อจากนี้เธอไม่ใช่มัลลิกาแต่เธอเป็นอโรชาต่างหาก

“ทำไมร่างกายของเธอถึงได้สวยเซ็กซี่ขนาดนี้เนี่ย ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้ายของฉันที่ฉันตายแล้วเกิดใหม่ในร่างกายของเธออย่างนี้”

“ว่าแต่เธอชื่ออะไรเนี่ย” มัลลิกาพูดขึ้นพลางเดินไปรอบๆ ห้องเผื่อเธอจะได้รู้ว่าเจ้าของร่างที่เธอเข้ามาอยู่ชื่อว่าอะไร มัลลิกาเห็นมือถือจึงหยิบขึ้นมาดูเห็นข้อความของจึงอ่านดูทำให้รู้ว่าร่างกายที่เธอกำลังอาศัยอยู่ชื่อ ไผ่หวาน

“ไผ่หวาน อโรชา ทำไมชื่อน่ารักอย่างนี้ ทำไมเธอถึงอยากตายทั้งๆ ที่ชีวิตของเธอมีพร้อมทุกอย่างนี่สินะที่เขาว่าความสุขมันหายาก แต่ยังไงฉันก็ขอบคุณร่างกายของเธอนะไผ่หวาน ฉันจะใช้ร่างกายของเธอให้มีความสุขที่สุดนะ” มัลลิกาพูดขึ้นแล้วก็นอนลงบนเตียงแล้วก็เผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเธอนอนหลับเธอก็ฝันเห็นเรื่องราวของไผ่หวานตั้งแต่เธอเป็นเด็กจนโตแล้วก็ถึงตอนที่เธอตาย เรื่องราวทั้งหมดเหมือนมันกำลังถ่ายทอดให้กับเธอรู้เรื่องราวทั้งหมดของชีวิตของอโรชา

“นี่เราฝันเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงได้อยากตายอย่างนี้ ฉันขอมอบบุญกุศลที่ฉันมีให้เธอไปสู่ภพภูมิที่ดีนะไผ่หวาน” มัลลิกาพูดพลางลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพราะวันนี้เธอมีงานที่ต้องทำนั่นก็คือไปหาพ่อกับแม่และน้องสาวของเธอที่บ้านเพื่อดูว่าพวกเขาเป็นอย่างไรกันบ้าง แต่เธอก็คงไปบอกไม่ได้ว่าเธอคือมัลลิกาพูดไปคนก็คงหาว่าเธอเป็นบ้าแน่นอน