เกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้ายของคุณอา

ตอนที่ 6 ไผ่หวานที่ไม่หวานอีกต่อไป

ตอนที่

6

ไผ่หวานที่ไม่หวานอีกต่อไป

โครม!!! คราม!!! เพี้ยะ!!! ตุ๊บ!!! กรี๊ด!!! อร้าย!!! กรี๊ด!!! เสียงกรีดร้องดังออกมาจากข้างในห้องน้ำ แอนนี่ที่เดินมาถึงหน้าห้องน้ำได้ยินก็ต้องตกใจเพราะเห็นโยยืนหัวเราะอย่างสะใจอยู่หน้าห้องน้ำทำให้เธอมั่นใจแล้วว่าตอนนี้อารดาต้องอยู่ในนั้นแล้วก็กำลังทำร้ายอโรชาอยู่แน่ๆ

“นี่แกนังโยแกให้เด็กของแกเข้าไปหาเรื่องไผ่หวานใช่มั้ย ฉันถามว่าใช่มั้ย” แอนนี่พูดตะคอกเสียงดังแต่โยก็เอาแต่หัวเราะไม่สนใจเธอ แอนนี่จึงรีบเข้าไปดูภาพที่เห็นทำเธอตกใจอย่างมากเพราะภาพที่เห็นมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดเพราะตอนนี้อโรชายืนมองคนสองคนล้มกองอยู่กับพื้นอย่างสะบักสะบอม

“นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย” เสียงของโยดังขึ้นจากข้างหลังของแอนนี่

“ฉันเตือนไว้ก่อนนะถ้ายังยุ่งกับฉันอย่างนี้อีกฉันไม่ทำแค่นี้แน่ อย่าคิดมาหาเรื่องฉันอีกเพราะฉันไม่ใช่ไผ่หวานคนเดิมที่จะให้พวกเธอมาคอยรังแกอย่างนี้” อโรชาชี้หน้าทั้งสองคนแล้วจับมือแอนนี่ออกไปจากตรงนั้น

“แกนังตัวดีกล้านักนะ ฝากไว้ก่อนเถอะ โอ๊ย!!!” อารดาพูดขึ้นมาเสียงดังทั้งๆ ที่ร่างกายของเธอกับเพื่อนของเธอตอนนี้สะบักสะบอมจนไม่น่าจะขึ้นโชว์ตัวที่งานได้

“นี่แองจี้ พรีมมี่ ทำไมเป็นอย่างนี้เนี่ยทำไมถึงได้เป็นอย่างนี้ ว้าย!! ดูสิหน้าทำไมแดงเป็นรอยมืออย่างนี้ ขึ้นเวทีไม่ได้แล้วแน่ๆ ตายๆ จะทำยังไงล่ะเนี่ย โอ๊ย!!! อกอีแป้นจะแตก” โยพูดไปก็ลมแทบจับ

“ฉันนึกว่าเธอสองคนจะจัดการมันซะอีกแต่นี่ให้มันมาจัดการเธอสองคนซะงั้น ไม่อยากเชื่อเลยว่าอีนังไผ่หวานมันจะเก่งขึ้นอย่างนี้เมื่อก่อนมันไม่เคยสู้ใครถ้าอีนังแองจี้ไม่ช่วยก็คือไม่รอดแต่ทำไมอยู่ๆ มันก็เปลี่ยนไปอย่างนี้” โยพูดขึ้นเมื่อพาทั้งสองกลับมาที่ห้องแต่งตัวของทั้งสอง

“ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่ามันจะร้ายกาจขนาดนี้” แองจี้พูดขึ้นพร้อมกับหยิบกระจกมาส่องหน้าของเธอที่ตอนนี้ทั้งแดงทั้งบวมไปทั้งหน้าเพราะฤทธิ์เดชของอโรชา

ทางด้านของอโรชาที่ตอนนี้กำลังโกรธและโมโหมากกับเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะเธอรู้สึกไม่ดีเลยที่มาทำงานแล้วต้องมาเจออะไรอย่างนี้

“พี่แองจี้รู้หรือเปล่าว่าถ้าหนูสู้สองคนนั้นไม่ไหวป่านนี้หน้าหนูคงพังและขึ้นทำงานไม่ได้แต่โชคดีที่สองคนนั้นสู้หนูไม่ได้ทำให้หนูไม่เป็นอะไร ไม่รู้อะไรนักหนาหนูไม่อยากต้องมาเจออะไรอย่างนี้อีกไม่อย่างนั้นมีหวังหนูได้ติดคุกเพราะพยายามฆ่าคนแน่นอน” อโรชาพูดขึ้นแอนนี่ถึงกับอ้าปากหวอเพราะเธอไม่อยากเชื่อเลยว่าอโรชาจะเป็นคนที่ดุดันอย่างนี้

“ไผ่หวานหนูไม่ได้ผิดนะลูกที่หนูสู้พวกนั้นเพราะพวกนั้นมันทำหนูก่อน แต่ยังไงพี่ก็จะดูแลหนูใกล้ชิดกว่านี้ส่วนเรื่องนี้พี่จะคุยกับคุณขุนเขาเองว่าให้จัดการเรื่องนี้ให้” แอนนี่พูดขึ้นพร้อมกับเรียกให้ช่างมาดูหน้าผมให้อโรชาใหม่ให้เรียบร้อยแม้ว่าหน้าผมของเธอจะยังเหมือนเดิมแม้จะต่อสู้กับสองสาวนั้นมาก็ตาม

เมื่องานเริ่มอโรชาก็ขึ้นยืนข้างรถหรูคันนั้นอย่างสง่างาม เธอสวยออร่ามากๆ จนชายหนุ่มหลายๆ คนต่างมองมาที่เธอตาไม่กระพริบแล้วยังหมายปองอยากจับจองเธอมาเป็นของตน รวมไปถึงรวีภัทรที่มาร่วมงานนี้ด้วย

“สวย สวยเหลือเกินไม่อยากเชื่อว่ายิ่งแต่งหน้าแต่งตัวอย่างนี้จะยิ่งสวยเซ็กซี่ขนาดนี้” รวีภัทรพูดขึ้นพร้อมกับชี้ให้เพื่อนมองไปที่อโรชาพร้อมกับบอกเพื่อนของเขาที่มาด้วยสามสี่คนว่าคนนี้เขาจองห้ามยุ่งเด็ดขาด

“มึงว่าน้องคนนั้นสวยมั้ย พวกมึงห้ามยุ่งกับน้องคนนั้นกูจองไว้แล้ว” รวีภัทรพูดขึ้นแล้วก็จ้องมองอโรชาปานจะกลืนกินเธอเข้าไป

“แหม่แฟนเก่าพึ่งตายมึงก็จะหาใหม่แล้วหรอเนี่ย มึงนี่มันร้ายจริงๆ” เพื่อนพูดขึ้นรวีภัทรไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านหรือตกใจในสิ่งที่เพื่อนพูดแม้แต่น้อยนอกจากยิ้มเหมือนภูมิใจในตัวเองที่ได้เขี่ยผู้หญิงทิ้งเป็นว่าเล่นแล้วยังทำให้คนตายแต่ไม่มีความผิดอะไรเลยเพราะอาศัยอิทธิพลของพ่อ

อโรชาที่อยู่บนเวทีมองลงมาเห็นรวีภัทรที่ยกแก้วเครื่องดื่มชูขึ้นให้กับเธอความแค้นความเจ็บความเสียใจประดาประดังเข้ามาในความรู้สึกของเธอตอนนี้จนเธออยากเอามีดกรีดไปที่หัวใจของเขาดูว่าทำด้วยอะไรทำไมถึงได้ใจดำอย่างนี้

“คนอย่างแกต้องเจอคนอย่างฉันเอาคืนไอ้ชั่ว” อโรชาพูดพึมพำเบาๆ แต่สายตาของเธอก็ยังคงส่งให้รวีภัทรอย่างหวานหยาดเยิ้มเพราะเธอกำลังเริ่มเกมที่จะทำให้คนๆ หนึ่งตายทั้งเป็นและเจ็บปวดอย่างที่เธอได้รับ

เมื่องานเสร็จอโรชาก็ลงมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องของเธอ ขุนเขาก็เดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับช่อดอกไม้ให้กับเธอแต่ไม่ทันที่ขุนเขาจะได้มอบให้เธอก็ต้องหยุดไว้ก่อนเพราะรวีภัทรเดินมายื่นช่อดอกไม้ตัดหน้าของขุนเขา

“ดอกไม้สวยๆ สำหรับคนสวยๆ อย่างคุณไผ่หวานครับ” รวีภัทรพูดขึ้นขุนเขาจึงต้องวางดอกไม้ในมือลงบนโต๊ะและทำเหมือนว่าเขาไม่ได้นำมันมาให้กับอโรชา

“ขอบคุณนะคะ ไม่ทราบว่าชื่ออะไรคะ” อโรชาที่รู้จักชื่อของเขาเป็นอย่างดีแต่เธอต้องทำให้เหมือนเธอไม่รู้จักเขาแม้แต่น้อย

“พี่ชื่อโฬมครับยินดีที่รู้จักนี่นามบัตรของพี่ไว้คุยกันอีกนะครับตอนนี้พี่ต้องออกไปหาเพื่อนก่อน วันนี้ไผ่หวานสวยมากนะครับ” รวีภัทรพูดขึ้นแล้วก็หันหลังเดินออกไปแต่ก็ไม่ลืมที่จะหันมายิ้มให้กับเธอซึ่งเธอเองก็ยิ้มให้เขาด้วยสายตาที่หวานหยาดเยิ้มโดยไม่ได้เกรงใจขุนเขาเลยสักนิด