เล่ห์รักเจ้าหนี้

บทที่ 3 - เจ้าหนี้ไม่อยู่ [1/2]

"พาเธอไปห้องพัก"

ปราณนทีสั่งลูกน้องอีกคนหนึ่งให้พาสุขใจไปยังห้องพักที่ไม่ใช่ห้องขัง ระหว่างสามวันนี้ที่เขาให้เวลาเธอขบคิดว่าจะเลือกวิธีใดใช้หนี้เขาจะต้อนรับเธอเหมือนกับแขกคนหนึ่ง แต่จะไม่อนุญาตให้ออกจากบริเวณพื้นที่โดยรอบของคฤหาสน์เด็ดขาดเพื่อป้องกันการเธอหลบหนี

คล้อยหลังสุขใจออกจากห้องไปแล้วปราณนทีก็มีคำสั่งใหม่แก่นนทรีทันที

"สั่งลูกน้องที่เหลือให้เลิกหาตัวไอ้ณรงค์"

แม้นนทรีจะนึกสงสัยว่าเพราะอะไรเจ้านายถึงได้ยกเลิกคำสั่งหาตัวณรงค์แต่เขาก็ไม่กล้าถาม ทว่าก็เชื่อว่าเจ้านายก็คงมีเหตุผลของตัวเอง เพียงแต่ว่าเขานึกแปลกใจก็เท่านั้นเพราะปกติแล้วเจ้านายเขาไม่เคยปล่อยให้ลูกหนี้คนไหนลอยนวล ต่อให้จะหนีไปไกลสักแค่ไหนก็มีคำสั่งให้ลากคอกลับมาเสมอเพื่อใช้หนี้จนหมด ส่วนวิธีใช้หนี้นั้น…ไม่ได้มีแค่สามวิธีนั้นที่เคยบอกกับสุขใจ แต่ยังมีอีกหลายวิธีซึ่งก็ไม่ใช่วิธีที่ดีสักเท่าไหร่

"สามวันนี้ที่ฉันไม่อยู่ ก็ให้คนเฝ้าสุขใจดีๆ ล่ะ"

หมดคำสั่งแล้วปราณนทีจึงหยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง เขาหลุบตามองนาฬิกาข้อมือเรือนละหลายล้านก่อนจะเห็นว่าตอนนี้ได้เวลาที่เขาต้องเดินทางไปสิงคโปร์แล้ว

::

::

"หนะ หนูนอนที่นี่ได้จริงๆ เหรอคะ? "

สุขใจเอ่ยถามลูกน้องของปราณนทีอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าลูกหนี้อย่างเธอจะได้นอนห้องพักดีๆ เช่นนี้ ซึ่งมันเป็นห้องรับแขกภายในคฤหาสน์หลังโตที่แม้แต่เธอก็ไม่เคยคิดฝันว่าจะได้ก้าวเท้าเข้าบ้านหลังงามเช่นนี้

หากตอนนี้ไม่ได้ใส่รองเท้าสลิปเปอร์ เธอมั่นใจว่าพื้นเงาวับนี้คงจะเต็มไปด้วยรอยเท้าสกปรกเธออย่างแน่นอน

"ตลอดสามวันนี้ห้องนี้จะเป็นของคุณและช่วงเวลาแปดโมงเช้า บ่ายโมงและหกโมงเย็นคือเวลาทานอาหาร หากมาช้ากว่าเวลาที่บอกคุณจะไม่ได้ทานอาหารมื้อนั้น ส่วนเสื้อผ้าอยู่ในตู้เลือกใส่ได้ตามสบาย"

ลูกน้องของปราณนทีแจ้งเสร็จแล้วก็หมุนตัวเดินจากไปปล่อยให้สุขใจได้แต่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าห้องนอนรับแขกที่สะอาดสะอ้านจนเธอไม่กล้าที่จะใช้ห้องนี้ แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือกบวกกับตอนนี้อยากอาบน้ำเต็มแก่แล้วจึงยอมเดินเข้าไปในภายในห้องก่อนจะสำรวจห้องเพียงเล็กน้อยเท่านั้นและหลังจากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว

ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเท่านั้นสุขใจก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าแช่มชื่นที่ได้อาบน้ำเสียที เสื้อผ้าในตู้ล้วนแล้วแต่เป็นชุดลำลองสบายตัวและเธอก็เลือกหยิบเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นตัวหนึ่งมาสวมใส่

อาการอ่อนล้าที่เกิดขึ้นทำให้สุขใจตั้งใจเอาไว้ว่าจะนอนพักผ่อนสักงีบแต่ด้วยความหิวจึงทำให้เธอข่มตาหลับไม่ลงก่อนจะดูนาฬิกาหัวเตียงและเห็นว่าอีกสิบนาทีจะแปดโมงเช้า นั่นหมายความว่าเธอสามารถกินมื้อเช้าได้ในเวลานั้น

สุขใจตัดสินใจหอบหิ้วกระเพาะที่หิวโหยไปยังชั้นล่างในตอนเวลาแปดโมงตรง สิ่งแรกที่สุขใจสัมผัสได้ก็คือคฤหาสน์หลังโตเงียบเชียบราวกับว่าไม่มีคนอยู่

สุขใจยืนเก้ๆ กังๆ อย่างคนทำตัวไม่ถูกว่าจะต้องทำอะไรหรือทำอย่างไรเพราะเธอไม่เห็นใครเลย แต่ในตอนนั้นเองแม่บ้านคนหนึ่งก็เดินออกมาจากครัวพร้อมกับเชื้อเชิญเธอให้ไปยังห้องทานอาหารและเมื่อเห็นโต๊ะอาหารที่วางอยู่กลางห้องกว้างก็ทำเอาสุขใจถึงกับนิ่งตะลึงไปหลายวินาที เธอไม่คิดเลยว่าที่นั่งและโต๊ะจะยาวเหยียดถึงยี่สิบที่นั่ง!

บ้าไปแล้ว! โต๊ะอาหารจำเป็นที่จะต้องยาวถึงขนาดนี้เชียวหรือ!

"เชิญนั่งเลยค่ะคุณสุขใจ"

สุขใจนึกแปลกใจที่แม่บ้านคนนี้รู้จักชื่อของเธอ แต่เมื่อคิดๆ ไปแล้วก็ไม่นึกสงสัยอะไรเพราะเจ้านายของหล่อนอาจจะบอกแล้วว่าเธอชื่ออะไร

ชุดอาหารเช้าง่ายๆ อย่างโจ๊กถูกนำมาเสิร์ฟตรงหน้าสุขใจ นอกจากโจ๊กกุ้งแล้วยังมีไข่ลวกและน้ำผลไม้อย่างน้ำส้มคั้นสดอีกหนึ่งแก้ว

"รับกาแฟไหมคะ?"

ป้าแม่บ้านถามสุขใจด้วยรอยยิ้มบางๆ ในขณะที่สุขใจปฏิเสธพร้อมรอยยิ้มและเอ่ยขอบคุณกลับไป แต่ในตอนนั้นเองก็เพิ่งสังเกตเห็นว่านอกจากเธอแล้วคฤหาสน์หลังนี้ก็ไม่มีใครอีก แล้วเขาคนนั้นไปไหนล่ะ?

"เอ่อ เจ้านายป้าไปไหนเหรอคะ?"

"คุณปราณเพิ่งนั่งรถไปสนามบินเมื่อห้านาทีก่อนนี้เองค่ะ"

เป็นครั้งแรกที่สุขใจเพิ่งรู้ว่าชื่อของเขาคือ...ปราณ แต่ถึงจะรู้ชื่อของเขาแล้วเธอก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันสักเท่าไหร่เพราะคิดเอาไว้แล้วว่าอีกไม่นานเธอกับเขาก็คงจะไม่ข้องเกี่ยวกันแล้วในเมื่อเธอคิดจะหนีจากเจ้าหนี้เร็วๆ นี้!

ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็ไม่คิดที่จะใช้หนี้แทนพ่อเด็ดขาด! ใครที่ก่อหนี้เอาไว้ก็ให้รับผิดชอบเอาเอง!

=================

#มีคนคิดจะหนีแล้วค่าาาาาาา