เล่ห์รักเจ้าหนี้

บทที่ 5 - คนใจร้าย [1/2]

หัวจะปวดกับเด็กซนฉิบหายเลยว่ะ

ถึงในใจจะคิดอย่างนั้นแต่ปราณนทีกลับเดินเข้าไปหาสุขใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอที่ยังคงเบะปากมองเขาด้วยแววตาเว้าวอนขอความช่วยเหลือ

"กระโดดลงมาสิ"

"หนูไม่กล้า~ ถะ ถ้าคุณลุงรับไม่ได้ล่ะ?"

"ฉันไม่ปล่อยให้เธอตายทั้งที่เธอยังไม่ชดใช้หนี้ให้ฉันสักบาทหรอกน่า"

"แต่หนูกลัว แง้~"

ใจเสาะ ขี้แง ขี้กลัว ไม่ได้เรื่อง

นั่นคือคำปรามาสที่ปราณนทีให้กับสุขใจ

"ถ้าฉันนับสามแล้วยังไม่ลงก็นั่งอยู่บนนั้นจนถึงเช้าแล้วกัน"

ปราณนทีจ้องสุขใจตาเขม็งและออกคำสั่งกับเธอเสียงเข้ม

"หนึ่ง"

"ฮึก"

"สอง"

"แง้! อย่าเร่งหนูซี่!"

"สะ..."

ปราณนทียังนับไม่ทันจบก็ต้องกางแขนออกเพื่อรับตัวสุขใจที่กระโดดลงมาทั้งที่ยังหลับตาปี๋ เธอกลัวมากแต่เพราะไม่อยากนั่งอยู่บนขอบกำแพงจนถึงเช้าจึงตัดสินใจกระโดดลงมา โชคดีที่ปราณนทีรับตัวเธอเอาไว้ได้จึงทำให้เธอไม่ร่วงหล่นพื้น แต่กลับเป็นปราณนทีที่บิดเบ้หน้าเล็กน้อยแต่วินาทีต่อมาใบหน้าของเขาก็กลับมาเรียบนิ่งอีกครั้ง

"จะลงได้หรือยัง?"

"ขะ ขาหนูไม่มีแรงเลยค่ะคุณลุง หนูเดินไม่ไหว~"

เพื่อลบล้างความผิดที่คิดหนีสุขใจจึงคิดออดอ้อนเขาเอาไว้ก่อน เผื่อโทษหนักจะกลายเป็นเบาซึ่งปราณนาทีก็ไม่ได้เอ่ยต่อปากต่อคำใดๆ กับสุขใจเพราะรู้ว่าเธอแสร้งอ้อนเขาเพื่อจุดประสงค์อันใด

สองเท้ามั่นคงของปราณนทีไม่ได้เดินตรงเข้าคฤหาสน์แต่เขากลับเดินตรงไปยังรถหรูที่จอดบริเวณหน้าบ้าน สุขใจหน้าตาตื่นเมื่อเขาจัดเธอยัดใส่รถตรงบริเวณเบาะตอนหลังโดยมีเขาที่ตามเข้ามานั่งด้วย

"คุณลุงจะพาหนูไปไหน"

สุขใจเริ่มหวาดหวั่น ใบหน้าของปราณนทีเรียบนิ่งไม่สามารถคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่จนกระทั่งคำตอบของเขาทำเอาเธอเกิดใจกระตุกอย่างรุนแรง

"ฉันจะพาเธอไปใช้หนี้ ถึงเวลาที่เธอต้องใช้หนี้แล้วสุขใจ"

น้ำเสียงเรียบนิ่งและสายตาคมดุที่ราบเรียบนั้นทำเอาสุขใจเกิดใจคอไม่ดีขึ้นมาก่อนจะย้อนถามด้วยอาการตื่นตระหนก

"ตะ แต่หนูยังไม่พร้อม ไหนคุณลุงบอกว่าจะให้เวลาหนูคิดสามวันไงคะ! นี่ยังไม่ครบสามวันเลย!"

"แต่เธอดื้อ ฉันบอกว่าให้อยู่บ้านใช่ไหม? แล้วเธอดันทำอะไรลงไปล่ะ?"

"…"

สุขใจนิ่งเงียบ ริมฝีปากเม้มแน่นเพราะไม่รู้จะถกเถียงอะไรในเมื่อสิ่งที่เขาพูดมันถูกทุกอย่าง เขาสั่งให้เธออยู่บ้าน แต่ถ้าหากเธอไม่หนีเขาก็จะเอาตัวเธอไปใช้หนี้ซึ่งแต่ละวิธีมันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลย!

จะทำอย่างไรดี เธอจะทำอย่างไรดี!

"คุณลุง…คือหนู…หนู…"

สุขใจเกิดอึกอักทำตัวไม่ถูกขึ้นมา เธอรู้ว่าตัวเองต้องรับผิดชอบหนี้แทนคนเป็นพ่อ แต่เธอก็ไม่อยากใช้หนี้ด้วยวิธีที่เขาเคยเสนอ

เธอไม่อยากถูกขายอวัยวะแล้วก็ไม่อยากขายตัวให้กับใครทั้งนั้นด้วย!

"ต้องเลือกแล้วสุขใจว่าเธอจะใช้หนี้ฉันด้วยวิธีไหน"

ปราณนทีเอ่ยเสียงเรียบ ทั้งที่ท่าทีของเขายังคงปกติทุกอย่างแต่ทว่าสุขใจกลับรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังถูกเขากดดันอยู่อย่างไรอย่างนั้น

ตลอดหลายวันที่อยู่คฤหาสน์ปราณนที เธอลองขบคิดดูแล้วว่าหากกรณีที่ไม่สามารถหนีเขารอดจริงๆ และเธอต้องเลือกวิธีใช้หนี้ที่ปราณนทีเสนอเธอจะเลือกอะไร แน่นอนว่าวิธีเหล่านั้นเธอไม่ได้อยากจะเลือกเลยแต่ถ้าหากยังอยากมีชีวิตรอดวิธีเดียวที่เหลืออยู่นั่นก็คือ…

"หนู หนูจะขายตัวค่ะ"

คำพูดแผ่วเบาที่ออกมานั้นช่างบีบหัวใจดวงน้อยๆ ของสุขใจเหลือเกิน เธอพยายามจะไม่ร้องไห้แล้วแต่น้ำตามันก็ไหลไม่หยุดก่อนจะยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาป้อยๆ ด้วยท่าทางน่าสงสาร

"ทำไมถึงเลือกวิธีนี้ล่ะ"

ปราณนทีถามพร้อมกับปรายตามองดูคนข้างกายที่บีบมือตัวเองย้ำๆ ซ้ำๆ ว่าเธอกำลังอยู่ในอาการวิตกกังวลและตื่นกลัวมากแค่ไหน

"ก็คุณลุงบอกว่าอวัยวะของหนูต่อให้ขายทั้งตัวก็ไม่พอใช้หนี้"

หากต้องขายอวัยวะทั้งตัวเธอคงจะตายก่อนใช้หนี้หมดแน่ๆ และเธอก็ไม่ได้อยากตายด้วย ต่อให้ชีวิตที่ผ่านมาของเธอจะลำบากแต่ก็ใช่ว่าเธออยากจะตายเสียหน่อย อะไรที่เป็นหนทางรอดชีวิตเธอก็อยากจะเลือกวิธีนั้นแม้ว่ามันจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้วก็ตาม

"ก็เลยเลือกขายตัว?"

"ค่ะ..."

"แล้วรู้ไหมว่าขายตัวแต่ละครั้งได้เงินเท่าไหร่?"

"หนูไม่รู้"

สุขใจส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองปราณนทีที่ยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงเอ่ยกับเธอเพื่อให้เธอรู้ว่าการขายตัวหรือที่เรียกว่าค้าประเวณีนี้จะได้รับเงินเท่าไหร่

"มีอะไรกับแขกหนึ่งคนอย่างต่ำก็สองหมื่น อย่างมากก็ห้าหมื่น แล้วถ้าหากเธอโชคดีก็อาจจะถูกรับเลี้ยงจากคนกระเป๋าหนักสักคนหนึ่ง ถึงตอนนั้นเขาคนนั้นอาจจะใช้หนี้แทนเธอ"

"..."

ไม่มีคำไหนที่ฟังแล้วจะทำให้เธอรู้สึกดีได้เลย ยิ่งปราณนทีพูดต่อก็ยิ่งทำให้เธอหดหู่ใจ

"แต่ถ้าไม่มีใครรับไปเลี้ยง รู้ไหมว่าเธอจะต้องนอนกับผู้ชายกี่คนถึงจะใช้หนี้ให้ฉันครบห้าสิบล้าน"

"ไม่รู้ค่ะ..."

"อย่างต่ำก็พันถึงสองพันคน"

"สองพันคน!!!"

สุขใจตกใจจนดวงตาเบิกกว้าง เพิ่งรู้ว่าหากจะต้องใช้หนี้ห้าสิบล้านต้องนอนกับผู้ชายมากหน้าหลายตานับพันคน!

"อ้อ ลืมบอกไปว่า...ระหว่างใช้หนี้ห้าสิบล้านฉันก็คิดดอกเบี้ยด้วย ซึ่งตอนนี้ดอกเบี้ยกำลังทำงานและเดือนนี้เธอต้องหาเงินมาจ่ายค่าดอกเบี้ยให้ฉันห้าล้านบาท"

"หะ ห้าล้านบาท!"

บ้าไปแล้ว! ดอกเบี้ยจำนวนเงินห้าล้านบาทภายในหนึ่งเดือนเธอจะหาจากไหนกัน! หากเป็นอย่างนี้เธอต้องนอนกับผู้ชายนับสิบๆ คนต่อวันอย่างนั้นหรือถึงจะหาเงินมาคืนเขาได้!

ไม่ไหวหรอกนะ! เธอทำอย่างนั้นไม่ไหว!

=================

#อิลุงงง อย่ารังแกน้องงงงงง สงสารน้องหน่อยยยย ตกใจจนตาจะหลุดอยู่แล้วน่ะะะ!