เล่ห์รักเจ้าหนี้

บทที่ 5 - คนใจร้าย [2/2]

::

::

นานกว่าห้านาทีที่ภายในห้องโดยสารตอนหลังนั้นเงียบไร้บทสนทนา สุขใจนั่งนิ่งเหม่อลอยออกนอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัวเลยว่ารถกำลังเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นทางสถานบันเทิงยามค่ำคืนใจกลางกรุง

ถนนแห่งนี้มีเจ้าของเพียงคนเดียวคือปราณนที เขาเป็นเจ้าของพื้นที่ในย่านนี้โดยถือกรรมสิทธิ์ครอบครองแต่เพียงผู้เดียวและได้เปิดธุรกิจให้เช่าพื้นที่ทำสถานบันเทิงเพราะอย่างนั้นในย่านนี้จึงเป็นแหล่งสถานบันเทิงยามค่ำคืน

แต่ถึงจะมีสถานบันเทิงมากมายทว่าไม่มีสถานที่ใดจะสร้างรายได้เท่ากาสิโนของปราณนทีอีกแล้วเพราะถือว่าเป็นแหล่งทำเงินมหาศาลให้กับเขาโดยที่ข้างในนั้นก็มีสถานบันเทิงแยกย่อยเช่นกัน รวมถึง…มีเรื่องลับๆ ที่มีแต่ ‘คนวงใน’ เท่านั้นรู้

"ถึงแล้ว ลงไปสิ"

สุขใจที่เหม่อลอยได้สติในตอนที่ปราณนทีเอ่ยขึ้นมา เธอมองซ้ายมองขวาผ่านกระจกรถด้วยความตื่นตระหนกเมื่อไม่รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังอยู่ที่ไหน

"ที่นี่ที่ไหนคะ? "

"ที่ที่เธอต้องทำงานใช้หนี้"

สุขใจหน้าซีดเผือด เธอนึกอยากจะลงรถแล้ววิ่งหนีเสียเดี๋ยวนี้แต่ก็รู้ว่าไม่อาจทำอย่างนั้นได้เพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนล้วนแล้วแต่มีคนของปราณนทีทั้งนั้นและเขาก็รู้ด้วยว่าตอนนี้สุขใจกำลังประวิงเวลามากแค่ไหนจนเขาต้องเป็นฝ่ายคว้าแขนและดึงเธอให้เดินเข้าไปข้างในกาสิโนด้วยกัน

การ์ดหน้าทางเข้ารู้จักกับปราณนทีดี พวกเขาไม่ได้เอ่ยอะไรนอกจากก้มหัวเพื่อให้เจ้านายเดินเข้าไปข้างใน แต่ถึงอย่างนั้นทุกสายตาของการ์ดกลับมองหญิงสาวที่ถูกเจ้านายคว้าแขนเอาไว้ด้วยความสงสัย

ปกติแล้วปราณนทีไม่ข้องเกี่ยวกับหญิงสาวคนไหนเป็นพิเศษ ส่วนใหญ่แล้วขึ้นเตียงก็จบลงที่เตียง ไม่มีการจับมือถือแขนกับหญิงสาวเช่นนี้ แต่ถ้าหากมองดีๆ คนที่ปราณนทีพามาด้วยเหมือนจะยังเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นขบเผาะเท่านั้น

เผลอๆ อายุถึงสิบแปดหรือยังก็ไม่รู้ แต่ถึงจะสงสัยอย่างไรก็ไม่มีใครที่กล้าจะถามอะไรออกไปนอกจากก้มหน้าและทำงานไปตามหน้าที่เท่านั้น

ปราณนทีไม่ได้ออกแรงลากสุขใจมากนักแต่ก็ทำเอาเธอทั้งเดินและวิ่งตามเขา เป็นครั้งแรกที่สุขใจมาในสถานที่เช่นนี้ก่อนจะกวาดมองรอบๆ และเห็นผู้คนมากมายกำลังเดินขวักไขว่

ทุกคนล้วนแต่งตัวดูดีทั้งนั้นบ่งบอกถึงฐานะของคนที่เข้ามาในที่แห่งนี้ โซนแรกคือโถงต้อนรับแขกและเมื่อเดินผ่านประตูบานใหญ่ก็จะให้ความรู้สึกเหมือนว่าที่นี่คือโลกอีกใบเพราะมีแต่เครื่องเล่นมากมายที่เธอไม่รู้จัก แต่ภาพเช่นนี้เธอเคยเห็นตามในซีรีส์ว่ามันคือกาสิโนขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนว่าจะมีทุกสิ่งเกี่ยวกับการพนันครบครัน

เป็นครั้งแรกที่สุขใจเพิ่งรู้ว่าเมืองไทยมีกาสิโนด้วย เท่าที่รู้คือมันผิดกฎหมายไม่ใช่หรือ? แต่ทำไม…ที่นี่ถึงได้เปิดกาสิโนได้ล่ะและที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือเมื่อเดินผ่านประตูอีกชั้นหนึ่งก็จะพบกับโลกอีกใบที่เธอเองก็ไม่เคยเห็นเช่นกัน

สุขใจสำรวจสถานที่แห่งนี้ได้ไม่เท่าไหร่ก็มีหญิงสาววัยกลางคนหน้าตาสะสวยรีบเดินเข้ามาต้อนรับปราณนที ใบหน้าของเธอประดับรอยยิ้มหวานหยดเอาไว้ทว่ากลับทักทายด้วยท่าทีนอบน้อมผิดกับรอยยิ้มนั้น

"วันนี้คุณปราณมาด้วยตัวเองไม่ทราบว่ามีอะไรให้ฉันรับใช้หรือเปล่าคะ? "

ผู้หญิงนุ่งน้อยห่มน้อยในสถานที่แห่งนี้ต่างก็กรีดร้องดีดดิ้นเบาๆ เมื่อเห็นว่าปราณนทีและลูกน้องจำนวนหกคนเดินเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ บางคนก็จัดผมเผ้าบางคนก็จัดชุดเดรสและเติมลิปเติมแป้งบ้าง

ทุกคนในสถานที่แห่งนี้กำลังคาดหวังที่จะได้เป็นคนถูกเลือกขึ้นเตียงกับปราณนที ซึ่งเขามักจะใช้บริการหญิงสาวจากสถานที่แห่งนี้ โดยปกติแล้วจะเป็นมาม่าซังที่เป็นฝ่ายคัดเลือกมาให้เขาแล้ว โดยแต่ละคนนั้นต้องเป็นหญิงเกรดพรีเมียมเท่านั้นและหากใครที่ได้ร่วมเตียงกับปราณนทีย่อมไม่มีขาดทุนเพราะอย่างนั้นพวกเธอในที่แห่งนี้จึงพยายามทำตัวสวยที่สุดเพื่อให้เข้าตาปราณนที

แต่ดูเหมือนว่าพวกเธอจะผิดหวังไปตามๆ กันเพราะวันนี้เขาไม่ได้มาเพื่อเลือกหญิงสาวด้วยตัวเอง แต่เป็นเอาตัวหญิงสาวมาให้มาม่าซังต่างหาก

"เด็กใหม่"

แผ่นหลังบางของสุขใจถูกดันเบาๆ แต่ด้วยความที่ตัวเล็กจึงทำให้เธอเซถลาไปข้างหน้าหลายก้าว สองเท้าหยุดลงตรงหน้ามาม่าซังที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับบนหน้าก่อนจะเชยปลายคางของสุขใจให้เงยหน้าขึ้นมองเธอ

"หน้าตาดีเลยนะคะเนี่ย ดูจากรูปร่างแล้ว…อาจจะตัวเล็กไปหน่อยแต่ก็ไม่ถือว่าแย่ค่ะ จับแต่งนิดเติมหน่อยก็ไม่มีปัญหาแล้วค่ะ ตัวเล็กๆ อย่างนี้แขกน่าจะชอบ"

สุขใจตัวแข็งทื่อเมื่อรู้ตัวว่าตัวเองจะกลายเป็นหญิงสาวขายบริการ เธอกำลังจะหันหน้าไปมองปราณนทีเพื่ออ้อนวอนเขาแต่ทว่าก็ถูกมาม่าซังของร้านจับใบหน้าให้หันกลับมาก่อนจะถูกลากตัวไปยังประตูบานหนึ่ง

"หนูไม่ไป ไม่เอานะ! หนูไม่ไป! "

สุขใจดีดดิ้นและพยายามจะยื้อตัวเองออกจากเกาะกุมของมาม่าซังแต่มันก็ไม่เป็นผลเมื่อมีการ์ดผู้ชายสองคนเดินมาจับตัวเธอไว้ พละกำลังของเธอไม่อาจสู้เรี่ยวแรงผู้ชายได้และก่อนที่ประตูจะปิดเธอก็หันไปมองปราณนทีด้วยแววตาขอร้องอ้อนวอนและร้องเรียกให้เขาช่วยเหลือเธอ

"คุณลุง! ช่วยหนูด้วย! หนูไม่อยากทำ! ไม่เอานะ! หนูสัญญาว่าจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว ฮึก! ช่วยหนูด้วย!"

ในขณะที่สุขใจร้องเรียกขอความช่วยเหลือจากเขาสุดเสียงทั้งน้ำตาแต่ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมาจากเขาคือแววตาเรียบนิ่งเฉยชาเท่านั้นพร้อมๆ กับความหวังที่ริบหรี่เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้คิดจะช่วยเหลือเธอแต่อย่างใด

มันจบแล้ว มันคงจบแล้วจริงๆ เธอไม่น่าคาดหวังอะไรจากคนอย่างเขาเลย!

=================

#อิพี่ก็ใจร้ายเกิ้นนนน โดนเกลียดแน่อ่ะ บอกเลย!