เล่ห์รักเจ้าหนี้

บทที่ 6 - ถูกเกลียด [1/2]

สุขใจถูกพาตัวมายังห้องห้องหนึ่ง ภายในห้องนั้นไม่ได้มีขนาดใหญ่และมันมีเพียงแค่เตียงนอนกว้างขนาดหกฟุตวางอยู่กลางห้อง รอบๆ ห้องเต็มไปด้วยกระจกเงาไม่เว้นแม้กระทั่งบนเพดานก็ตาม

ดวงตากลมโตฉายชัดถึงความตื่นตระหนก เธอพยายามจะบิดลูกบิดประตูแต่ก็พบว่ามันไม่สามารถเปิดออกได้ราวกับว่ามันถูกล็อกจากทางด้านนอก ในขณะที่กำลังหาทางออกจากห้องนี้อยู่นั้นประตูห้องอีกบานหนึ่งที่อยู่อีกฝั่งก็ถูกเปิดออกพร้อมกับผู้ชายวัยห้าสิบรูปร่างอ้วนพุงพลุ้ยหัวล้านกำลังเดินเข้ามา

สีหน้าและแววตาของมันยามที่กวาดตามองสุขใจนั้นเต็มไปด้วยความหื่นกระหายสร้างความหวาดกลัวให้กับเธอไม่น้อยก่อนจะพยายามหาทางหนีทว่าสิ่งที่ทำได้คือการเคาะประตูอย่างเป็นบ้าเป็นหลังเท่านั้น

"เปิดประตูนะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ปล่อยหนูออกปะ…กรี๊ดดดดด!!! "

เสียงกรีดร้องที่เปล่งออกมานั้นเต็มไปด้วยความตกใจเมื่อร่างของสุขใจถูกโอบเอวจากตาแก่พุงพลุ้ยก่อนจะเหวี่ยงร่างของเธอไปยังเตียงนอนกลางห้อง

"แหกปากร้องยังไงก็ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอกน่า! มาเถอะ มาสนุกกับพี่ดีกว่า"

เสียงหัวเราะร่าและสีหน้าที่ดูสนุกนั้นไม่ได้ทำให้สุขใจรู้สึกสนุกตามไปด้วย ความหวาดกลัวเกาะกุมในใจทุกอณูและเมื่อเธอพยายามจะหนีก็ถูกตาแก่นั่นจับขาเอาไว้ก่อนจะลากเธอให้กลับมากลางเตียงอีกครั้ง

"ออกไปนะ! ออกไป!"

สองขาของสุขใจดีดดิ้นไปมา เธอออกแรงถีบหน้าอกของตาแก่นั่นแต่มันก็แค่หงายหลังเท่านั้นไม่ได้กระเด็นไปไกลแต่อย่างใดและดูเหมือนว่าการกระทำนั้นจะทำให้มันโมโหเสียแล้ว มันจึงจับเธอฉีกทึ้งเสื้อผ้าจนขาดวิ่นเผยให้เห็นเนินอกที่ยังมีบราเซียปกปิดเอาไว้

"ออกไปนะ! กรี๊ดดดด!!! "

สุขใจกรีดร้องออกมาสุดเสียงก่อนจะถูกมันโถมตัวเข้าใส่เธอด้วยน้ำหนักทั้งหมดพร้อมกับซุกไซร้ใบหน้าหื่นกระหายเข้ากับลำคอระหงและสูดดมกลิ่นกายความสาวจากเธอที่เกิดความขยะแขยงเต็มทน

"ดิ้นไปก็เท่านั้น! อยู่เฉยๆ ให้ฉันเอาดีกว่านังหนู! ฮ่าๆๆ!"

ด้วยขนาดตัวที่ต่างกันทำให้สุขใจไม่มีทางหนีรอดออกจากร่างของมันได้เลย ในใจของเธอบังเกิดความคับแค้นใจที่ตัวเองไม่อาจทำอะไรได้ ขัดขืนไปเท่าไหร่ก็ไร้ประโยชน์ท้ายที่สุดจึงเลิกขัดขืนและหลับตาลงอย่างทำใจก่อนจะปล่อยให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไปพร้อมกับน้ำตาที่รินไหล

ในชีวิตนี้ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าตัวเองจะต้องมาเจอเรื่องราวบัดซบเช่นนี้ ในใจนึกเกลียดชังผู้เป็นพ่อที่ก่อหนี้ขึ้นมาและให้เธอเป็นคนรับผิดชอบและอีกคนที่เธอเกลียดก็คือปราณนที!

เพราะเขาทำให้เธอต้องเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้! ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเขาคนเดียว!!!

เธอเกลียดเขาที่สุด! เกลียดที่สุดดด!!!

"โฮฮฮฮ~"

สุขใจปล่อยโฮอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอนอนแน่นิ่งอย่างทำใจเอาไว้แล้วว่าเธออาจจะไม่รอดพ้นจากตาแก่พุงพลุ้ยคนนี้ แต่จู่ๆ คนที่ทับอยู่บนตัวเธอก็ถูกถีบกระเด็นออกไปไกลพร้อมกับเสียงเอะอะของตาแก่คนนั้น

"เห้ย อะไรวะ!!! "

ไม่รอให้ได้ถามอะไรมากไปกว่านั้นร่างของตาแก่คนนั้นก็ถูกการ์ดหามออกจากห้องแห่งนี้ไปท่ามกลางเสียงโวยวายของมันในขณะที่สุขใจยังคงนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียง

ปราณนทีเอี้ยวตัวหยิบผ้าห่มขึ้นคลุมร่างกายที่เกือบจะเปลือยเปล่าของสุขใจที่สะอื้นไห้ทั้งน้ำตา เธอถูกเขาอุ้มในท่าเจ้าสาวก่อนจะพาเธอออกจากห้องนี้

ระหว่างทางเดินไม่มีบทสนทนาใดๆ ทั้งนั้นหรือแม้กระทั่งตอนนั่งรถกลับคฤหาสน์สุขใจก็ไม่ปริปากพูดอะไรกับปราณนทีสักคำ เช่นเดียวกับที่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นกันนอกจากปล่อยให้เธอนั่งบนตักเขาโดยที่เขาก็โอบกอดเนื้อตัวที่ยังสั่นระริกของสุขใจเอาไว้

รถคันหรูเลี้ยวเข้าคฤหาสน์ในเวลาเกือบตีสาม ปราณนทีอุ้มสุขใจขึ้นห้องนอนของเขาเองก่อนจะวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวลแต่ทว่าสุขใจกลับเดินอย่างเลื่อนลอยเข้าไปในห้องน้ำ โดยที่ปราณนทีไม่ได้ตามเข้าไปด้วยเพราะคิดว่าเธออาจจะอยากทำธุระส่วนตัว

เนิ่นนานกว่าหนึ่งชั่วโมงที่ปราณนทีนั่งรอสุขใจอยู่ที่ปลายเตียงไม่ขยับไปไหนเพื่อฟังว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ เขารู้ว่าเธอกำลังอาบน้ำแต่ไม่รู้ว่าทำไมต้องอาบน้ำนานถึงเพียงนี้

จนในที่สุดเขาก็ตัดสินใจถือวิสาสะเข้าห้องน้ำโดยพลการก่อนจะชะงักนิ่งไปเมื่อเห็นว่าสุขใจที่แช่ตัวอยู่อ่างกำลังขัดเนื้อตัวเปลือยเปล่าจนแดงเถือกไปทั้งร่าง โดยเฉพาะช่วงลำคอของเธอที่มันแดงจนเกือบจะเป็นแผลถลอก

"สุขใจ…"

ปราณนทีเอ่ยเรียกเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาชวนใจหายก่อนจะเดินเข้าไปห้ามมือเล็กๆ ของเธอที่ใช้เล็บขูดไปกับผิวเนียน

สุขใจใบหน้าแดงก่ำจากการร้องไห้ ดวงตาทั้งสองข้างก็แดงก่ำไม่แพ้กันและเมื่อเห็นหน้าปราณนทีเธอก็ปล่อยโฮออกมาเสียงดังพร้อมทั้งเอ่ยประโยคที่อัดอั้นในใจออกมา

"หนูเกลียดคุณ! หนูเกลียดคุณที่สุด! ออกไปเลยนะ! หนูไม่อยากเห็นหน้าคุณ! โฮฮฮ~"

สุขใจรัวมือทุบตีแผงอกกว้างของปราณนทีหลายครั้งอย่างแรง จังหวะหนึ่งมือของเธอพลาดพลั้งโดนปากของปราณนทีจนเขาปากแตกแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดห้ามในสิ่งที่สุขใจทำเพราะหวังว่าการระบายอารมณ์นี้จะทำให้เธอลดความเกลียดชังเขาได้บ้าง

ปราณนทีรู้ว่าเขาได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงลงไปแล้ว แม้จะเข้าไปช่วยเธอจากไอ้เวรนั่นเอาไว้ได้ทัน แต่กลับกลายเป็นว่าเขาได้ฝากบาดแผลขนาดใหญ่เอาไว้ในใจของเธอเสียแล้ว

เป็นเขาที่ปล่อยให้สุขใจต้องเจอกับสถานการณ์เลวร้ายเช่นนั้น เป็นเขาที่ทำกับสุขใจเกินไป เป็นเขาเองที่อยากเอาชนะเธอด้วยการสั่งสอนเธอไม่ให้หนีจากเขาไปด้วยวิธีการเลวทรามเช่นนั้น เป็นเขาเองที่ทำไม่ดีต่อเธอจนเธอเกลียดชังเขาเช่นนี้

ที่เธอเป็นเช่นนี้...มันเป็นเพราะเขาเอง...

"ขอโทษนะสุขใจ ฉันขอโทษ..."

ปราณนทีเอ่ยขอโทษสุขใจด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นาทีนี้เขาไม่อาจทำอะไรได้นอกจากขอโทษสุขใจเท่านั้นก่อนจะดึงเธอเข้ามาสวมกอด

สุขใจต่อต้านขัดขืนและทุบหลังของเขาหลายครั้ง แต่เขาก็ยังเลือกที่จะกอดเธอเอาไว้จนท้ายที่สุดเป็นสุขใจที่ยอมลดมือลงแต่ก็ยังคงร่ำไห้ไม่หยุด

ปราณนทีเห็นว่าสุขใจเริ่มตัวสั่นเทาเพราะอุณหภูมิน้ำในอ่างเริ่มเย็นแล้วจึงตัดสินใจอุ้มเธอขึ้นจากน้ำโดยไม่สนใจว่าเธอจะร่างกายเปลือยเปล่าและเปียกโชกมากแค่ไหนก่อนจะวางเธอลงบนเตียงนอนอย่างนุ่มนวล

ปราณนทีถือวิสาสะเช็ดตัวให้กับสุขใจที่หยุดร้องไห้แล้วแต่เธอกลับเหม่อลอยและเขาก็ถือโอกาสใส่ชุดนอนให้กับเธอโดยใช้เสื้อผ้าของเขาทั้งยังเป่าผมให้โดยที่สุขใจไม่ขัดขืนแต่อย่างใดเพราะเธอเอาแต่นั่งเหม่อลอยไม่ขยับตัวสักนิดเดียว

"เสร็จแล้ว นอนพักผ่อนเถอะ"

ร่างบอบบางถูกดันไหล่เบาๆ ให้นอนลงบนเตียง สายตาว่างเปล่าของเธอมองปราณนทีที่กำลังห่มผ้าให้และเธอก็ได้สติในตอนที่เขาโน้มตัวลงและทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิดอย่างการจุมพิตหน้าผากเธอหนึ่งครั้งโดยที่สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไป...

ปราณนทีหยัดตัวขึ้นอย่างเชื่องช้า สายตาคมดุเป็นเอกลักษณ์จ้องมองสบตาสุขใจไม่วางตาทว่าในครั้งนี้แววตาของเขาไม่ได้เฉยชาเฉกเช่นปกติแต่กลับให้ความรู้สึกที่สุขใจเองก็ไม่อาจอธิบายได้ว่ากำลังรู้สึกอย่างไร

กว่าจะรู้ว่าทำสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เป็นตอนที่เธอพูดอะไรบางอย่างออกไปพร้อมกับรั้งเสื้อของเขาเอาไว้แล้ว

"นอนกับหนู"

=================

#รับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไปเลย!