เล่ห์รักเจ้าหนี้

บทที่ 6 - ถูกเกลียด [2/2]

สุขใจไม่ได้มีท่าทีเขินอายกับสิ่งที่พูดออกไป นาทีนี้เธอต้องการคนปลอบใจเสียมากกว่าแต่เพราะตรงนี้มีปราณนทีเพียงคนเดียวเธอจึงยังต้องการเขาอยู่

เธอไม่อยากอยู่คนเดียวในเวลานี้…

ปราณนทีที่ถูกร้องขอมีหรือจะกล้าปฏิเสธ เขาเองก็ไม่ได้อยากจะอยู่ห่างจากสุขใจเช่นกันจึงยอมตกปากรับคำง่ายๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายนอนลงข้างๆ และคว้าตัวนุ่มนิ่มของสุขใจมากอด

ภายในห้องนอนกว้างขวางไร้เสียงพูดคุยใดๆ ระหว่างทั้งสอง สุขใจแนบใบหน้ากับแผงอกของปราณนที เธอได้ยินเสียงหัวใจเต้นอย่างสม่ำเสมอภายใต้แผ่งอกที่อัดแน่นด้วยมวลกล้ามนี้และน่าแปลกที่มันช่วยทำให้เธอรู้สึกจิตใจสงบขึ้นมาได้บ้าง

ปลายนิ้วมือสากระคายของปราณนทีลากไล้ไปทั่วแผ่นหลังของสุขใจ ภาพของเธอที่กำลังดีดดิ้นอยู่ใต้ร่างของไอ้เวรนั่นยังติดตาของเขาไม่หาย เสียงกรีดร้องของเธอที่ขอให้เขาช่วยเหลือนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูเช่นกัน

ปกติแล้วปราณนทีไม่ใช่คนที่อ่อนไหวง่ายเช่นนี้ เขาส่งหญิงสาวหรือแม้กระทั่งผู้ชายที่เป็นลูกหนี้นับพันคนเข้าสู่วงการระยำนี้มานักต่อนักแล้ว เพียงแต่สุขใจเป็นหญิงสาวคนแรกที่เขาไม่อาจยืนมองเธอเฉยๆ ให้ถูกไอ้เวรนั่นปู้ยี่ปู้ยำได้ลงคอ

เขาเพียงแค่อยากสั่งสอนเธอที่คิดจะหนีจากเขาไปเท่านั้น ทว่าเขากลับรู้สึกหนักอึ้งในใจเมื่อเห็นเธอกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว มันเป็นความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเพราะอะไร รู้ตัวอีกทีเขาก็หุนหันเข้าไปในห้องนั้นเพื่อเอาตัวเธอกลับมาแม้ว่าเขาจะสร้างบาดแผลในใจเอาไว้ให้สุขใจแล้วก็ตาม

"อยากให้ฉันลบสัมผัสไอ้เวรนั่นไหม? "

"คุณมีสิทธิ์อะไรที่จะทำอย่างนั้นคะ? เป็นคุณไม่ใช่เหรอที่ส่งหนูไปให้ผู้ชายคนนั้น"

สุขใจพยายามควบคุมอารมณ์กรุ่นโกรธเอาไว้ ตอนนี้เธอกำลังมีน้ำโหกับเขาก็จริงแต่ก็ไม่ลืมว่าผู้ชายตรงหน้าเป็นใครและเขาสามารถทำอะไรกับเธอได้บ้างเหมือนอย่างที่เขาเพิ่งส่งตัวเธอให้กับตาแก่นั่น…

"ขอโทษ"

ถึงแม้ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อที่ผู้ชายอย่างปราณนทียอมเอ่ยปากขอโทษเธอ ก่อนหน้านี้สุขใจไม่ค่อยมีสติจึงยังไม่ได้ใส่ใจกับคำขอโทษของเขา แต่ในเวลานี้เมื่อได้ยินคำขอโทษแล้วก็เหมือนอารมณ์คุกรุ่นจะลดทอนลงไปบ้างแต่ก็ไม่ได้หายไปทั้งหมด

เรื่องที่เธอเพิ่งเจอมันไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้ในระยะเวลาสั้นๆ เช่นนี้ คงต้องใช้เวลากว่าสภาพจิตใจที่ตื่นตระหนกของเธอจะกลับมา

"กอดหนูหน่อยค่ะ"

เพราะจิตใจย่ำแย่จึงต้องการคนปลอบประโลม ตั้งแต่แม่เสียชีวิตไปเพราะโรคร้ายเมื่อตอนที่เธออายุสิบขวบ เธอก็เหมือนคนไร้ที่พึ่งพิงทางจิตใจ พ่อของเธอไม่ใช่คนดีเพราะขนาดเมียป่วยก็ยังเอาแต่เล่นการพนันและเมาหัวราน้ำทุกวันโดยไม่สนใจดูแล

ก่อนแม่ของเธอจะสิ้นใจก็ได้บอกกับเธอเอาไว้ว่าแอบเก็บเงินก้อนหนึ่งเอาไว้ให้เธอเพราะรู้จักนิสัยของสามีดีว่าเป็นคนเช่นไร จึงกำชับลูกสาววัยสิบขวบว่าเงินก้อนนี้ให้เก็บเป็นความลับห้ามบอกกับใครเด็ดขาด แม้ว่ามันจะเป็นจำนวนเงินไม่กี่แสนทว่าหากลูกสาวเธอใช้อย่างประหยัดมัธยัสถ์ก็คงจะสามารถต่อชีวิตไปได้อีกหลายปี ซึ่งเธอคาดหวังว่าเงินก้อนนี้จะถูกใช้อย่างประหยัดจนกว่าลูกสาวเธอจะช่วยเหลือตัวเองได้

โชคดีที่ณรงค์พ่อของสุขใจไม่ใช่คนอยู่ติดบ้าน เขามักจะหายหัวไปนานเป็นสัปดาห์แล้วจึงจะกลับบ้านสักครั้งเพราะอย่างนั้นจึงไม่เคยรู้ว่าลูกสาวมีเงินดำรงชีวิตในแต่ละวัน เขาไม่สนใจด้วยว่าลูกสาวจะเป็นอย่างไร เพราะมีเพื่อนบ้านที่คอยเอาข้าวเอาน้ำมาให้สุขใจเพราะความสงสารเวทนา

ยิ่งนานวันจำนวนการกลับบ้านของณรงค์ก็ยิ่งน้อยลง จากสัปดาห์เป็นเดือน จากเดือนก็เป็นปี จนท้ายที่สุด…เขาก็ก่อหนี้สินแล้วก็หายหัวไปโดยให้ลูกสาวเป็นคนรับผิดชอบแทน

สุขใจเติบโตมาด้วยตัวเองอย่างแท้จริง จึงไม่แปลกหากในเวลานี้เธอต้องการคนปลอบโยน แต่ทว่าคนที่จะปลอบโยนเธอได้กลับเป็นเพียงปราณนทีคนเดียวเท่านั้นที่อยู่กับเธอในตอนนี้

ท่อนแขนหนาโอบกอดกระชับสุขใจแน่นขึ้น สายตาคมสบมองดวงตาคู่สวยที่ยังคงแดงก่ำจากการร้องไห้ก่อนจะจูบเปลือกตาเธอแผ่วเบาคล้ายกับต้องการขอโทษเธอในสิ่งที่ทำลงไป

หัวใจของสุขใจก็ดวงน้อยเท่านี้ ในเวลานี้ก็ยังจะมาเต้นแรงกับการกระทำแสนอ่อนโยนของปราณนทีทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาใจร้ายกับเธอมาก แต่ถึงอย่างนั้นการปลอบโยนของเขามันก็ทำให้ความรู้สึกเธอดีขึ้นจริงๆ และด้วยความอ่อนไหวในจิตใจหรือเพราะความต้องการอะไรบางอย่างลึกๆ ที่อยากจะลบสัมผัสของตาแก่คนนั้นจึงทำให้สุขใจเลือกที่จะเป็นฝ่ายเคลื่อนใบหน้าเข้าหาปราณนทีเสียเองก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนกลีบปากเย็นเฉียบของเขา

ปราณนทีนิ่งอึ้งไปหลายวินาทีที่เป็นฝ่ายถูกจูบ แต่ทว่าในจังหวะที่สุขใจกำลังจะผละริมฝีปากออกนั้นก็ถูกฝ่ามือหนาตรึงท้ายทอยเอาไว้และครั้งนี้ก็เป็นเธอเสียเองที่ถูกเขาจู่โจมทว่ากลับเป็นการจู่โจมที่ละเมียดละไมชวนใจสั่นหวั่นไหวที่สุด…

=================

#ตอนหน้าสปอย...มีแบบแอบเสวนิดหน่อยค่ะพี่ๆ