หนึ่งสัปดาห์ต่อมา…
สุขใจถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดทั้งวันเพราะนี่ก็ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่ยังไม่มีทีท่าว่าปราณนทีจะเอ่ยปากอนุญาตให้เธอไปมหาลัยเลย ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาสุขใจทำตัวเป็นเด็กดี ออดอ้อนเขาทุกครั้งที่มีโอกาส รวมถึงเอาอกเอาใจเขาด้วย แต่คนหน้านิ่งอย่างปราณนทีก็ยังใจแข็งกับเธอไม่เปลี่ยน ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองน่าจะหมดหวังเรื่องที่จะได้ไปเรียนที่มหาลัยแล้ว
สุขใจยอมรับว่าแอบน้อยใจนิดๆ ในสิ่งที่ทำลงไปแต่กลับไม่ได้ผลอย่างที่คาดหวังเอาไว้ พรุ่งนี้มหาลัยก็เปิดแล้วแต่เธอยังไม่ได้แม้แต่จะซื้อชุดนักศึกษาเลยเพราะปราณนทียังไม่อนุญาตให้เธอไปเรียน
"อยากไปเรียนง่า~ อยากไปเรียนๆๆๆ!"
สุขใจดีดดิ้นขาไปมาราวกับเด็กน้อยที่กำลังถูกขัดใจ ตอนนี้เธออยู่ที่สวนหลังบ้านจึงไม่มีใครเห็นว่าเธอกำลังนั่งน้อยอกน้อยใจอยู่เพียงคนเดียว
หัวใจดวงน้อยห่อเหี่ยวไม่สดใสเหมือนอย่างหลายวันที่ผ่านมา ใบหน้าที่เคย
