สุขใจกัดริมฝีปากล่างอย่างคับข้องใจที่ตัวเองไม่มีทางเลือกมากกว่านี้ เธออยากไปเรียนก็จริงแต่เธอไม่ได้อยากใส่ปลอกคอบ้าๆ นี่เสียหน่อย! แต่เมื่อลองชั่งน้ำหนักดูแล้ว สุขใจกลับพบว่าความอยากไปเรียนกับความอยากออกไปพบเจอเพื่อนใหม่ๆ มันมีมากกว่าเรื่องสวมใส่ปลอกคอเสียอีก ท้ายที่สุดเธอจึงยอมรับในสิ่งที่ปราณนทีหยิบยื่นให้
"ก็ได้ค่ะ! หนูยอมใส่ก็ได้! "
ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงบึ้งตึง ปราณนทีเห็นเธอยอมใส่ปลอกคอแล้วจึงบอกให้เธอหลับตาลง
"ทำไมต้องหลับตาคะ? "
สุขใจไม่ค่อยไว้ใจปราณนทีสักเท่าไหร่ นอกจากจะใส่ปลอกคอแล้วเธอก็กลัวว่าเขาจะทำอะไรแปลกๆ ขึ้นมา ทว่าก็ถูกเสียงเข้มๆ ย้อนถามกลับมา
"แล้วทำไมต้องมีคำถามทุกครั้งเลยล่ะสุขใจ? แค่หลับตามันไม่ได้ยากอะไรเลย"
สุขใจฮึดฮัดที่เหมือนกับถูกต่อว่ากลายๆ เธอทำปากยื่นปากยาวใส่ปราณนทีแต่ก็ยอมหลับตาลงและอีกไม่กี่วินาทีต่อมาก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสเย็นๆ ตรงบริเวณลำคอ แต่น่าแปลกที่
