เล่ห์รักเจ้าหนี้

บทที่ 1 - เป็นลมแล้วเป็นลมอีก [2/2]

::

::

สุขใจลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องขังอับชื้นที่มีเพียงแค่แสงไฟสลัวสาดส่องเข้ามา บนตัวของเธอนอกจากเสื้อผ้าที่กำลังสวมใส่อยู่ก็ไม่มีอะไรติดตัวอีกแล้ว แม้แต่นาฬิกาข้อมือที่เคยมีบัดนี้ก็ไม่มีเช่นกันจึงทำให้ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมง แต่ถ้าหากดูจากหน้าต่างระบายอากาศเล็กๆ แล้วก็ทำให้รู้ว่าข้างนอกยังคงมืดมิดอยู่

"จะออกไปยังไงล่ะเนี่ย? "

สุขใจบ่นพึมพำเพียงคนเดียว เธอกำลังคิดไม่ตกว่าจะออกไปจากสถานที่นี้ได้อย่างไรก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นจากพื้นเย็นเฉียบ

ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ดูต่ำกว่าอายุสิบแปดปีนั้นบิดเบ้เล็กน้อยจากอาการเมื่อยขบที่นอนบนพื้นแข็งๆ นาน แต่สุขใจก็ไม่ได้ให้ความสนใจสักเท่าไหร่เพราะชินเสียแล้วก่อนจะกวาดมองรอบๆ กายและเห็นว่าไม่มีสิ่งของอะไรเลยสักอย่างที่พอจะช่วยให้เธอออกไปจากห้องขังแห่งนี้

สุขใจถอนใจอย่างกลัดกลุ้มแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเลือกที่จะลุกขึ้นเดินไปจับลูกกรงแล้วออกแรงเขย่ามันเพื่อเช็กว่ามันแข็งแรงมากแค่ไหน

แน่นอนล่ะว่ามันแข็งแรงมาก หากไม่แข็งแรงจะสร้างเป็นกรงเอาไว้ทำไมและในตอนนั้นเองที่สุขใจเหมือนจะนึกอะไรออกเพราะเธอเคยได้ยินมาว่าหากหัวออกจากกรงได้ นั่นเท่ากับว่าร่างกายก็จะออกไปได้ด้วยเช่นกัน!

ต้องลองแล้วไหม!

ดวงตากลมโตพราวระยับเมื่อเห็นหนทางหนีรอดออกจากกรงขังแห่งนี้ เธอลองเอาหัวออกจากช่องว่างระหว่างกรงขัง มันค่อนข้างยากเล็กน้อยแต่เธอก็สามารถเอาหัวออกได้สำเร็จตามด้วยลำตัวและเธอก็เกือบจะหลุดพ้นแล้วแต่ทว่าในตอนนั้นเอง…

"โฮกกก!!! "

"…!!!"

ร่างกายสุขใจพลันแข็งค้างไปทั้งตัวเมื่อได้ยินเสียงร้องคำรามที่ดังกึกก้องไปทั้งห้องขัง พร้อมกันนั้นร่างเสือโคร่งตัวใหญ่ที่อยู่ในมุมมืดนอกกรงขังก็เดินย่างกรายปรากฏตัวออกมาให้เธอเห็น

ฉิบหายแล้ว!

สุขใจตกใจจนหน้าซีดเผือดที่เห็นว่าเสือตัวนั้นกำลังเดินมา เธอรีบแทรกตัวกลับเข้าไปในกรงดังเดิมเพราะคิดว่ามันปลอดภัยกว่าที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับเสือนอกกรง

ในใจได้แต่นึกสาปแช่งตาลุงหน้าหล่อนั่นที่ถึงขั้นเอาเสือมาเฝ้าหน้ากรงขังเพื่อกันเธอหนี! แต่ทว่าปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นกำลังเกิดขึ้นกับเธอเมื่อร่างกายกลับเข้าไปในกรงได้แล้วแต่ทว่า...หัวของเธอดันติดลูกกรง!

บัดซบ! นี่มันเวรกรรมอะไรของเธอกัน!!!

"อะ เอาไม่ออก!"

สุขใจพยายามจะดึงหัวตัวเองกลับเข้าไป แต่มันติดตรงหลังใบหูของเธอไม่ว่าจะเอียงหัวหรือขยับทางใดเธอก็ไม่สามารถเอาหัวออกจากลูกกรงได้!

มุแง้!!! ทำไมเธอถึงได้ซวยอย่างนี้! จะร้องไห้แล้วนะ!

หัวใจของสุขใจเต้นแรงระส่ำในทุกจังหวะที่เสือตัวนั้นก้าวเดินเข้ามาใกล้ ท่าทีของมันดูสุขุมต่างจากเสือตัวอื่นๆ ที่เธอเจอก่อนหน้านี้ แต่เพราะความนิ่งของมันนี่แหละที่ทำให้สุขใจอดคิดไม่ได้ว่ามันกำลังมองดูเหยื่ออย่างเธอดีดดิ้นไปมาแต่ก็ไม่สามารถหนีไปไหนได้

"อะ อย่าเข้ามานะ"

มันไม่ได้สนใจกับคำพูดของสุขใจเลย สี่เท้าใหญ่ๆ ของมันยังคงเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และเหมือนมันรู้ว่าเธอกำลังกลัวจึงจงใจแกล้งด้วยการกระโจนพร้อมกับแยกคมเขี้ยวเข้าใส่สุขใจที่ตกใจกลัวจนสลบไปอีกครั้งก่อนที่ร่างของเธอจะรูดไปกับกรงขังทั้งที่หัวยังติดอยู่นอกกรง

สภาพอเนจอนาถของหญิงใจเสาะคนนั้นทำเอาเสือถึงกับพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะนั่งหมอบลงบนพื้นตรงหน้าเธอ

แค่หยอกเล่นนิดหน่อยเอง...

เจ้าเสือตัวใหญ่ก้มหน้าลงเลียอุ้งมืออย่างหน้าตาเฉยเหมือนกับว่าก่อนหน้านี้มันไม่ได้ทำอะไรเธอทั้งนั้น แต่สำหรับคนที่จับตามองผ่านกล้องวงจรปิดในห้องขังอย่างปราณนทีกลับเห็นทั้งหมดว่าภายในห้องขังเกิดอะไรขึ้น

วิสกี้ชั้นดีถูกกระดกดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว ปราณนทีไม่คิดว่าการดื่มในค่ำคืนนี้มันจะทำให้เขาเพลิดเพลินจนเผลอหัวเราะในลำคอออกมาเพราะเขากำลังขำให้กับความพยายามที่คิดจะหนีของสุขใจจนทำให้ตัวเองหัวติดกรงเอาออกไม่ได้

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนพยายามจะหนีออกจากห้องขังแห่งนั้น แต่ก็ไม่เคยมีใครที่จะหนีออกไปได้เพราะทุกคนล้วนแล้วแต่มีร่างกายที่ไม่สามารถรอดผ่านกรงขังได้ ยกเว้นก็แต่ผู้หญิงคนนี้ที่ออกไปได้เพราะเธอตัวเล็กมาก แต่ก็อย่างที่เห็นว่าสุดท้ายแล้ว…เธอก็ไม่สามารถออกไปจากที่แห่งนี้ได้อยู่ดี

ปราณนทีไม่เคยปล่อยให้คนที่เขาจับตัวมาหนีรอดออกจากสถานที่แห่งนี้ได้สักคน หรือต่อให้ออกจากกรงขังได้แต่ด้านนอกก็ยังมีเสือหลายตัวที่ถูกปล่อยเอาไว้ให้เฝ้าคนที่ถูกจับอยู่ดี

"ให้ผมไปช่วยเธอเอาหัวออกจากกรงขังดีไหมครับนาย? "

นนทรีถามเจ้านายอย่างนอบน้อม เขาเองก็เห็นว่าก่อนหน้านี้สุขใจพยายามที่จะทำอะไรและผลออกมาเป็นอย่างไร เขาหวังว่าจะได้รับคำสั่งให้ไปช่วยเอาหัวเธอจากกรงขังแต่ทว่าเจ้านายของเขานั้นดูเหมือนจะสนุกไม่น้อยกับการที่ได้แกล้งหญิงสาวตัวเล็กๆ คนนั้นที่ตอนนี้หมดสติไปแล้ว

"ไม่ต้อง ให้เธออยู่อย่างนั้นแหละ ส่วนแกก็ไปพักได้แล้ว"

"ครับ"

เมื่อได้รับคำสั่งมาอย่างนั้นนนทรีจึงไม่คิดเอ่ยแย้งอะไรอีก เขาเองก็ไม่กล้าขัดเจ้านายเพราะรู้ว่าหากอีกฝ่ายหงุดหงิดหรือโมโหเมื่อไหร่จะเป็นเขาที่เจ็บตัวเสียเอง

คล้อยหลังนนทรีออกจากห้องไปแล้วปราณนทีก็หันมารินวิสกี้ใส่แก้วด้วยตัวเอง เขายกแก้วกระดกดื่มวิสกี้อีกครั้งในขณะที่สายตาคมคู่นั้นยังคงจ้องมองหญิงสาวในกรงขังผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ตรงหน้าไม่วางตา

มุมปากได้รูปกดลึกเป็นรอยยิ้มบางเบาที่แทบจะมองไม่เห็น ในใจกำลังขบคิดว่าพรุ่งนี้จะทำอย่างไรกับเธอคนนี้ที่ตอนนี้ได้กลายเป็น ‘ลูกหนี้’ ของเขาแทนพ่อของเธอที่ไม่รู้ว่าหายหัวไปอยู่ที่ไหน

====================

คุณตำหนวดดด มีคนรังแกเด็กค่าาาา!!!