เล่ห์รักเจ้าหนี้

บทที่ 2 - ลูกหนี้ [1/2]

เสียงหายใจฟึดฟัดและลมร้อนที่เป่าราดรดใบหน้าปลุกสุขใจให้ตื่นขึ้นมา คนที่เพิ่งตื่นพลันหน้าเหวอตกใจและแทบจะร้องกรี๊ดออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเสือโคร่งตัวใหญ่มันกำลังดมเธออยู่และในตอนนั้นเองที่เธอได้ยินเสียงกดชัตเตอร์ถ่ายรูปรัวๆ พร้อมกับน้ำเสียงเข้มขรึมที่เอ่ยห้ามปรามเสือไม่ให้เข้าใกล้สุขใจมากไปกว่านี้

"ถอยออกมานีโม่"

นีโม่? ชื่อเข้ากับเสือมากมั้ง!

คนบ้าอะไรตั้งชื่อเสือเป็นชื่อเดียวกับตัวการ์ตูนในเรื่องปลาน้อยนีโม่

สุขใจอดค่อนขอดในใจผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ เธอแอบเบะปากเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พ้นจากสายตาคมของปราณนทีที่เห็นเข้าพอดี แต่ก็เลือกที่จะไม่ถือสาหาความอะไร

เจ้านีโม่ชื่อเหมือนปลาแต่เป็นเสือตัวนั้นมันเชื่อฟังคำสั่งของเจ้านายและยอมถอยห่างจากสุขใจที่พอจะหายใจหายคอโล่งขึ้นมาบ้าง เธอกำลังจะลุกขึ้นนั่งแต่ก็ลืมไปว่าหัวยังติดลูกกรงอยู่ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเพิ่งสังเกตเห็นว่าคนใจร้ายกำลังถือโทรศัพท์ราวกับกำลังถ่ายรูปเธออยู่อย่างไรอย่างนั้น

"นะ นั่นคุณลุงกำลังถ่ายรูปหนูเหรอคะ? "

"ใช่"

ปราณนทีตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง นิ้วโป้งยังคงกดถ่ายรูปของสุขใจที่ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเลก่อนจะจ้องมองเขาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"ถ่ายทำไมคะ? ลบออกเดี๋ยวนี้เลยนะคะ ไม่รู้หรือไงคะว่าถ่ายรูปคนที่ไม่เต็มใจมันผิดกฎหมายน่ะ! "

เธอพยายามจะคว้ากล้องในมือปราณนทีแต่ก็ทำไม่ได้เพราะแขนเธอมันสั้นเกินจะเอื้อม ครั้นจะเอาตัวออกจากกรงขังก็เห็นเจ้านีโม่นั่งจ้องเธออยู่จึงทำให้เธอได้แต่หายใจฟึดฟัดอย่างไม่พอใจที่ถูกกระทำไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงในสวนสัตว์เลย

"หึ คนอะไรซื่อบื้อจริงๆ"

ปราณนทีเห็นใบหน้าบึ้งตึงของสุขใจแล้วก็นึกสบายใจขึ้นมาแล้วก่อนจะยอมหยุดถ่ายรูปเธอ

เขาแค่นหัวเราะหยันเมื่อเลื่อนดูรูปถ่ายของสุขใจในอิริยาบถต่างๆ และทุกรูปล้วนแล้วก็ตลกในสายตาเขาทั้งนั้น ในขณะที่คนถูกว่าซื่อบื้อนั้นได้แต่มองปราณนทีด้วยสายตากรุ่นโกรธแต่ทว่าในสายตาของเขานั้นกลับมองว่าสีหน้าและท่าทางของสุขใจในตอนนี้ไม่ต่างจากลูกแมวตัวเล็กๆ ที่กำลังพองขนหางชี้เพื่อขู่เขาเลยแม้แต่น้อย นอกจากจะไม่ได้น่ากลัวแล้วเขามองว่ามันน่าแกล้งเสียมากกว่า

"ออกมา"

ปราณนทีสั่งสุขใจโดยที่ไม่ต้องมีใครไขกุญแจห้องขังเพราะเธอสามารถเอาตัวเองรอดผ่านลูกกรงห้องขังออกมาได้เมื่อเสือที่เคยเฝ้าเธอมันอยู่ห่างออกไปพอสมควร

นึกเสียดายอยู่ไม่น้อยเพราะถ้าหากเมื่อคืนไม่มีไอ้เจ้าเสือนีโม่อะไรนี่มาเฝ้าเธอเอาไว้ เธอก็คงจะหนีรอดจากปราณนทีไปแล้ว!

"ตามมา"

"คุณลุงจะพาหนูไปไหน?"

ปราณนทีไม่ได้ตอบคำถามของสุขใจ เขาเดินออกจากสถานที่แห่งนี้โดยมีคนตัวเล็กเดินตามหลังมา ไม่สิ ต้องบอกว่าถูกบังคับให้เดินออกไปพร้อมกับปราณนทีเสียมากกว่าเพราะทางด้านหลังเธอมีนนทรีและเจ้านีโม่เดินตามประกบไม่ห่าง

สุขใจแอบระแวงอยู่ไม่น้อยเมื่อไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกพาตัวไปที่ไหนจนกระทั่งประตูเหล็กเบื้องหน้าเปิดออกเธอถึงได้รู้ว่าเส้นทางนี้มันเชื่อมกับกรงขังของเสือทั้งห้าตัว หากจะออกจากที่แห่งนี้ได้ต้องผ่านกรงเสือไปก่อน! และเธอเชื่อว่าคงไม่มีใครเอารอดชีวิตออกจากสถานที่แห่งนี้ได้อย่างแน่นอน

โชคดีนะที่เมื่อคืนเธอไม่ได้หนีออกมาจากห้องขัง ไม่อย่างนั้นเธอคงเหลือแค่ชื่อไปแล้ว!

"โฮก!!!"

"แว๊กกก!! แม่แหก!!!"

เพราะความตกใจที่จู่ๆ ก็มีเสือตัวหนึ่งโผล่พุ่งเข้าใส่อย่างกะทันหันจึงทำให้สุขใจอุทานออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เพราะมันถูกล่ามเอาไว้จึงไม่อาจเข้าใกล้ตัวเธอได้แต่หัวใจดวงน้อยที่แสนจะใจเสาะนั้นมันก็หลุดไปอยู่ที่ตาตุ่มเสียแล้ว ทว่าสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นก็เกิดขึ้นเมื่อน้ำเสียงเย็นๆ เอ่ยขึ้นริมใบหูของเธอ

"ลงไป"

"…!!!"

เพียงเท่านั้นใจที่เคยอยู่ตรงตาตุ่มอยู่แล้วก็เหมือนจะทะลุลงดินเพราะสุขใจเพิ่งรู้ตัวว่าเธอกำลังเกาะคอและตวัดขาโอบเอวสอบของคนหน้าดุอยู่!

ตายๆๆ ตายแน่ๆ! เธอตายแน่!

สุขใจรีบกระโดดลงจากตัวคนหน้าดุ เธอนึกโทษไอ้เสือตัวดีตัวนั้นที่มันทำให้เธอตกใจในขณะที่ตัวมันนั้นกลับเดินส่ายตูดสะบัดหางกลับเข้าไปในกรงเดี่ยวของมันอีกครั้ง

หน็อย! อย่าให้ถึงคราวของเธอก็แล้วกันนะ!

"หนู ขะ ขอโทษค่ะ"

สุขใจทั้งหน้าเจื่อนทั้งหน้าซีด เธอรีบยกมือไหว้ขอโทษปราณนทีก่อนจะหลุบตาลงมองพื้นเพราะไม่กล้าสบตาคมดุของเขาและมันก็ทำให้เธอไม่อาจเห็นได้ว่าแววตาของปราณนทีที่มองมายังเธอนั้นกำลังขบขันเพียงใดกับท่าทางตื่นตกใจของเธอก่อนหน้านี้ แม้กระทั่งไอ้ท่าทีจ๋องๆ ที่ดูจะหวาดกลัวเขาในตอนนี้ก็น่าขันเช่นกัน…

=================

#อิลุงแกจะเอาแต่แกล้งลูกสาวฉันไม่ได้นะคะ!