เล่ห์รักเจ้าหนี้

บทที่ 2 - ลูกหนี้ [2/2]

::

::

สุขใจถูกพาตัวมายังห้องห้องหนึ่ง ในห้องนั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากโซฟาตัวยาวและเก้าอี้หนึ่งตัว เธอถูกนนทรีดันแผ่นหลังให้นั่งตรงเก้าอี้เดี่ยว ซึ่งมันตรงข้ามกับโซฟาตัวยาวทรงหรูหราที่ปราณนทีกำลังนั่งลงด้วยท่วงท่าสง่าและสุขใจก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าชายหนุ่มคนนี้ดูดีทุกกระเบียดนิ้ว แม้เขาจะผิวเข้มเล็กน้อยแต่ดูอย่างไรก็เหมือนคนที่อาบน้ำวันละสิบรอบจริงๆ

นอกจากจะหล่อเหลาระเบิดระเบ้อแล้วเรื่องรูปร่างของเขาก็ดูดีไม่แพ้กัน ไม่ว่าจะเป็นมวลกล้ามแน่นๆ หรือส่วนสูงที่เธอคาดเดาเอาไว้ว่าน่าจะสูงถึงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรนั่นอีก มองดูอย่างไรก็นับว่าเป็นร่างกายที่แสนจะเพอร์เฟกต์จริงๆ แต่เสียอย่างเดียวที่สุขใจไม่ชอบนั่นก็คือกลิ่นอายความไม่สบอารมณ์ของเขาที่มันกระจายออกมาตลอดเวลาจึงทำให้เธอรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่น่ากลัวเกินกว่าจะคบค้าสมาคมได้

"ถ้าจะคุยเรื่องพ่อหนูยืนยันว่าหนูไม่รู้จริงๆ ว่าเขาอยู่ที่ไหนค่ะ"

เพื่อไม่ให้เสียเวลามากไปกว่านี้สุขใจจึงพูดเข้าเรื่องทันที ตอนนี้เธออยากจะกลับบ้านไปอาบน้ำเต็มทีแล้ว สภาพของเธอในเวลานี้ช่างไม่น่าดูเอาเสียเลย ไหนจะผมเผ้าที่เป็นยัยเพิ้งแล้วไหนจะความเหนียวเหนอะหนะที่เธอไม่ได้อาบน้ำมาหนึ่งคืนนี้อีก

สีหน้าสุขใจดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด แต่ถึงจะเหนื่อยอย่างไรเมื่อคิดถึงค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันแล้วนั้นมันก็ทำให้เธอดูตื่นตัวขึ้นมา

ชีวิตของเธอไม่ได้สุขสบาย ทุกอย่างต้องดิ้นรนด้วยตัวเอง แม้ว่าร่างกายจะเหนื่อยจนสายตัวแทบขาดแต่หากไม่ไปทำงานเธอก็จะไม่มีเงินใช้ รวมถึงไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมที่จะเปิดในอีกไม่ช้าด้วย

"ถ้าเธอไม่รู้ว่าพ่ออยู่ไหน เธอก็ต้องเป็นคนชดใช้หนี้คืนให้กับเขา"

"ทำไมหนูต้องชดใช้หนี้คืนให้พ่อด้วยในเมื่อหนูไม่ใช่คนกู้เงินเสียหน่อย"

สุขใจใบหน้าบึ้งตึงและเธอไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นคนรับผิดชอบหนี้ที่ตัวเองไม่ได้ก่อ ในขณะที่ปราณนทีคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าสุขใจต้องพูดเช่นนี้

ตั้งแต่เดินเส้นทางสายสีเทาเขาเจอคนมาแล้วทุกรูปแบบ โดยเฉพาะลูกหนี้ที่เขาเจรจามาแล้วนับพันคนและในกรณีเช่นเดียวกับสุขใจเขาก็เจอมาเยอะแล้วเช่นกัน

ไอ้พวกไร้ความรับผิดชอบที่ยืมเงินคนอื่นแล้วหนีไปโดยทิ้งคนข้างหลังเอาไว้ให้รับกรรมแทนตัวเองนั้นเขาเจอมาเยอะแล้ว แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ ที่เขาต้องให้คนเหล่านั้นมาชดใช้หนี้แทนลูกหนี้ตัวจริงเพราะเขาก็เสียผลประโยชน์ของตัวเองไม่ได้เช่นกัน

"นี่คือสัญญากู้เงินของพ่อ"

แทนคำอธิบายทุกอย่างปราณนทีจึงยื่นเอกสารสำคัญให้กับสุขใจดูและเมื่อเธอหยิบมาอ่านอย่างละเอียดแล้ววิญญาณเธอก็แทบจะหลุดลอยออกจากกายหยาบเสียเดี๋ยวนั้น

"หะ ห้าสิบล้าน! "

บ้าไปแล้ว! ห้าสิบล้านนี่มันไม่ใช่จำนวนเงินน้อยๆ เลยนะ!

"นะ นี่คุณลุงพิมพ์ศูนย์เกินมาสี่ตัวหรือเปล่าคะ? " สุขใจแย้งชายหนุ่มหน้าคมดุตรงหน้า

ความจริงแล้วพ่อเธออาจจะติดหนี้เขาแค่ห้าพันบาทก็ได้! หรือถ้าหากเลวร้ายกว่านั้นก็อาจจะเป็นห้าหมื่น!

"เอาหลักฐานให้เธอดู"

ปราณนทีบอกกับนนทรีโดยไม่ละสายตาจากสุขใจ นึกไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องตกใจ อาการของเธอไม่ใช่คนแรกที่เขาเห็นเพราะอย่างนั้นหลักฐานชิ้นที่สองจึงถูกเปิดให้สุขใจได้ดู

‘ฉันขอกู้เงินห้าสิบล้าน’

สุขใจไม่มีทางจำพ่อของตัวเองไม่ได้ เพียงแค่เห็นหน้าของเขาในคลิปที่กำลังดูเธอก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือพ่อของเธอจริงๆ แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นที่ทำเอาสุขใจจุกอกจนพูดไม่ออกนั่นก็คือ…

‘หากฉันผิดหนีหนี้หรือผิดชำระเงิน คนที่จะรับผิดชอบหนี้แทนฉันก็คือ…สุขใจลูกสาวของฉันเอง’

เพียงเท่านั้นก็เหมือนกับโลกทั้งใบได้พังทลาย สุขใจไม่คิดว่าพ่อจะทำกับเธอเช่นนี้ ปกติแล้วเขาก็ไม่ใช่พ่อที่ดีอยู่แล้ว ยิ่งมาทำอย่างนี้กับเธอก็ทำให้เธอยิ่งเสียความรู้สึกกับเขาจนเกินจะสรรหาคำพูดใดได้

ตอนนี้สุขใจไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไร ยอมรับว่ากำลังมืดแปดด้านเพราะลำพังแค่เอาตัวเองให้ผ่านพ้นไปแต่ละวันมันก็ไม่ง่ายแต่ตอนนี้เธอกลับมีหนี้ห้าสิบล้านที่ตัวเองไม่ได้ก่อ

"หนะ หนูไม่มีเงินห้าสิบล้านบาทมาจ่ายให้คุณลุงหรอกค่ะ แล้วก็ไม่รู้ว่าชาตินี้จะหาเงินห้าสิบล้านมาคืนได้ไหม"

สุขใจเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา ใบหน้าของเธอสลดและเหมือนจะร้องไห้ออกมาเต็มทีเพราะสำหรับหญิงสาวที่อายุสิบแปดอย่างเธอมันเกินกำลังไปมากที่จะหาเงินห้าสิบล้านบาทมาคืนเจ้าหนี้อย่างปราณนที

"เธอหาเงินมาคืนฉันได้ ถ้าหากทำตามที่ฉันแนะนำ"

ปราณนทีขยับขานั่งไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสบายผ่อนคลาย ต่างจากสุขใจที่หายใจไม่ค่อยทั่วท้องสักเท่าไหร่แต่ก็เหมือนจะมีความหวังขึ้นมาบ้างเมื่อปราณนทีบอกเช่นนั้น

"ละ แล้วหนูต้องทำยังไงคะ?"

"ใช้ร่างกายหาเงิน"

ปราณนทีถือวิสาสะกวาดตามองทั่วร่างสุขใจด้วยแววตาเรียบนิ่ง ทว่ากลับเป็นเธอที่เกิดความรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างยามที่ถูกเขามองก่อนจะแอบหยิกแขนตัวเองเบาๆ หนึ่งครั้งเรียกสติตัวเองไม่ให้เผลอไผลไปกับสายตาดุทว่ามีเสน่ห์น่าดึงดูดคู่นั้น

"หนูต้องทำยังไงคะ?"

สุขใจย้อนถามอย่างไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร ในขณะที่ปราณนทีลอบถอนหายใจเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่ายให้กับความไร้เดียงสาของสุขใจที่มีต่อโลกใบนี้ แต่ก็อย่างว่านั่นแหละหญิงสาววัยสิบแปดปีอย่างเธอจะมาเข้าใจโลกสีเทาที่เขาอยู่ได้อย่างไรในเมื่อเธอกับเขาแทบจะอยู่กันคนละโลก

เธออยู่ในที่สว่าง…ส่วนเขานั้นมันอยู่ในโลกที่แสนโสมม…

"รู้จักคำว่าขายตัวไหม?"

สุขใจเบิกตากว้าง ไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินผิดหรือเปล่าจึงถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

"หมะ หมายถึงขายบริการทางเพศน่ะเหรอคะ?"

"ใช่"

"มีวิธีอื่นอีกไหมคะ!"

เผื่อว่าเขาจะมีตัวเลือกที่ดีกว่าการใช้เรือนร่างใช้หนี้ เพราะเธอไม่รู้เลยว่าคนที่เข้ามาใช้บริการจะเป็นคนเช่นไร ยอมรับตรงๆ ว่าเธอกลัวติดโรคเพศสัมพันธ์ แล้วอีกอย่าง…ตัวเธอยังไม่เคยผ่านชายใดมาก่อนด้วยจึงค่อนข้างกลัวและหวั่นใจหากต้องมีอะไรกับคนแปลกหน้า

ไม่ไหว...เธอทำไม่ได้

"มี"

"อะไรคะ!"

"ขายอวัยวะ"

วิธีนี้...ก็ไม่น่าเวิร์ก

"เธอมีหนี้ห้าสิบล้าน...ถ้าจะให้ใช้หนี้จนหมด ฉันคิดว่าเธอคงต้องขายอวัยวะทั้งตัว"

ขายทั้งตัวนั่นไม่เท่ากับว่าเธอต้องตายหรอกหรือ! วิธีนี้ขอผ่าน! ไม่ไหว! เธอกลัวเจ็บแล้วก็กลัวตาย!

"ขะ ขออีกสักวิธีเถอะค่ะ!"

สุขใจคาดหวังกับวิธีสุดท้ายมากและหวังว่ามันจะสามารถช่วยเธอปลดหนี้ได้

"วิธีนี้ง่ายที่สุด ทำครั้งเดียวก็หมดหนี้ห้าสิบล้าน ไม่เสียเวลาด้วย"

นี่แหละ! นี่แหละคือสิ่งที่เธอต้องการ! ขอให้เป็นวิธีที่เธอสามารถทำได้และปลดหนี้ได้ด้วยเถ้อ!

"มันคือ...อะไรคะ?"

"ตาย"

"...!!!"

"ถ้าเธอตาย...ถือว่าหนี้สิ้นสุดลง"

ตรงไหนกันที่เรียกว่าง่าย!

โอเค! มันอาจจะง่ายเพราะก็แค่ตาย แต่ประเด็นคือเธอไม่ได้อยากตายไง!

โอ๊ยยยย! ชีวิตอีสุขใจทำไมมันถึงได้บุกบั่นอย่างนี้! หนี้ก็ไม่ได้ก่อแต่ดันต้องมาใช้หนี้! มันใช่เรื่องไหม! มันใช่เรื่องที่เธอต้องทำไหม!

สุขใจอยากร้องไห้ออกมาเต็มทน ไม่ว่าจะวิธีไหนก็ไม่ดีเลยสักอย่าง! โดยเฉพาะวิธีสุดท้ายที่เธอไม่คิดทำเด็ดขาด!

คนอะไรเสนอวิธีตายให้กับเธออย่างหน้าตาเฉย แล้วจิตใจทำด้วยอะไรถึงได้พูดออกมาโดยไม่รู้สึกอะไรราวกับว่าเขาชินชากับคำพูดนี้พวกนี้จนด้านชาไปหมดแล้ว

"มันไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้อีกแล้วเหรอคะ?"

"ไม่มี"

ปกติสุขใจเป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว พอได้ยินว่าไม่มีวิธีใช้หนี้นอกเหนือจากนี้อีกตัวเธอก็ยิ่งเล็กลง โดยเฉพาะตอนทำหน้าสลดและมองปราณนทีด้วยดวงตาคละคลอน้ำตาก็ยิ่งชวนให้คนมองรู้สึกสงสารเธอ

แม้กระทั่งปราณนทีเองยังเผลอใจกระตุกไปกับสายตาเว้าวอนของเธอทั้งยังพูดอ้อนวอนเขาด้วย

"หนะ หนูขอเวลาคิดสักอาทิตย์ได้ไหมคะ? หรือไม่ก็ให้เวลาหนูหน่อย หนูจะเป็นคนตามหาพ่อให้เองค่ะ"

คนก่อเรื่องอย่างณรงค์คือคนที่ต้องรับผิดชอบสิ! ไม่ใช่เธอที่เป็นคนทำ!

สุขใจเม้มปากแน่น ในใจคาดหวังให้ปราณนทีสงสารเธอบ้าง แต่เธอคงลืมไปว่าคนมีเมตตาที่ไหนกันกล้าจับเธอใส่กรงให้เสือห้าตัวกระโจนเล่น มิหนำซ้ำยังจับขังเอาไว้โดยให้เสือเฝ้าเอาไว้ด้วย!

"ฉันให้เวลาเธอคิดสามวันว่าจะเลือกใช้หนี้วิธีไหน แต่ฉันไม่อนุญาตให้เธอออกไปจากบ้านหลังนี้ เพราะในสัญญาระบุเอาไว้อย่างชัดเจนว่าเธอคือคนที่รับช่วงหนี้สินทั้งหมดต่อจากไอ้ณรงค์"

ปราณนทีพูดจบเพียงแค่นั้นก็หยัดตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกจากห้องนี้ไป ทิ้งให้สุขใจได้แต่นั่งซึมเป็นส้วมทั้งยังต่อว่าเจ้าหนี้หน้าเลือดอย่างกรุ่นโกรธแค้นใจ

โธ่เอ้ย! มีดีก็แค่หน้าหล่อกับหุ่นดีเท่านั้นแหละ! ส่วนจิตใจนั้นช่างดำปิ๊ดปี๋ยิ่งกว่าถ่าน! คนอะไรใจไม้ไส้ระกำจริงๆ!

มีลูกก็ขอให้ลูกไม่รัก! มีเมียก็ขอให้เมียไม่สนใจ! ขอให้เมียมีชู้ด้วย! เชอะ!!!

=================

#เอออ ก็เอาซี้! คอยดูว่าคำแช่งนี้จะได้สาปส่งไปถึงอิลุงหรือเปล่า!