ภายในห้องพักฟื้นในโรงพยาบาล
ตอนนี้คริสเตียนยังคงหลับไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมา ทำให้คาริสาที่นั่งเฝ้ามาตั้งแต่เช้าได้แต่นั่งมองด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง
“หนูริสา น้าว่าหนูออกไปสูดอากาศหน่อยดีไหม” เอวาที่เห็นว่าคาริสานั่งเงียบมาได้สักพักเอาแต่มองผู้เป็นพ่อของตนเองไม่ขยับตัวไปไหน จึงเอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วงเป็นใย
“เอ่อคือว่า”
“ไปเดินเล่นสักหน่อยเถอะนะเอาแต่นั่งเฝ้าแบบนี้มันไม่ดีเอานะลูก” เอวาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
“ใช่ครับคุณหนู ไปเดินเล่นหาอะไรกินดีกว่าไหมครับ” เบนท์เลขาส่วนตัวของคริสเตียนเอ่ยเสริมออกมา เพราะไม่อยากให้คุณหนูของเขาต้องมานั่งเครียดแบบนี้
“ก็ได้ค่ะ” คาริสาที่ใจไม่อยากจะไปไหนเอ่ยออกมาอย่างจำใจ เพราะต่อให้เธอไม่อยากจะออกไป แต่ทว่าเอวากับเบนท์ก็ยังคงคอยยุให้เธอออกไปอยู่ดี
“งั้นเดี๋ยวผมไปเดินเป็นเพื่อนครับ” เบนท์พูดจบก็เดินตามคาริสาออกไปด้วยความรีบร้อนในทันที
