แสงแดดของแสงอรุณที่สาดส่องเข้ามาในห้องพักขนาดใหญ่ของมาเฟียหนุ่มอย่างมาร์ติน ตกกระทบลงบนผิวขาวเนียนราวกับไข่มุกของคาริสา ทำให้เจ้าของร่างระหงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา แต่ทว่าเธอกลับไม่สามารถขยับตัวเองได้เพราะมีร่างกำยำแสนคุ้นเคยโอบกอดเธอเอาไว้
ใบหน้าสวยเงยขึ้นมามองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างเป็นคำถาม สายตาของคาริสาที่มองสำรวจใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ในตอนนี้ยังคงนิ่งงันอย่างไม่อาจจะคาดเดาได้ว่าเธอนั้นกำลังคิดอะไรอยู่
ในขณะที่ภายในใจของเธอตอนนี้กลับมีคำถามมากมายเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น คาริสารู้ตัวเองว่าตอนนี้เธอได้ก้าวเดินเข้ามายืนบนหน้าผาแล้ว แต่นั่นมันก็เพราะไม่มีทางให้เธอได้เลือก
“จะมองฉันอีกนานไหม หรือว่าเมื่อคืนยังไม่พอ” เสียงแหบทุ้มเอื้อนเอ่ยออกมาทั้ง ๆ ที่เจ้าของใบหน้าคมยังคงหลับตาไม่ได้ลืมตาตื่นแต่อย่างไร
“บ้าเหรอ ใครเขาคิดแบบนั้นกัน” คาริสาดันลงที่แผงอกของมาร์ตินเพื่อพยุงให้ตัวเองลุกขึ้นนั
