“LUKE…”
Nag-angat ng paningin ang binata nang marinig ang boses ni Aifa. Kasalukuyan siyang nagbabasa ng message sa kaniya ni Daven. Ni hindi nga niya napansing pumasok na sa silid niya ang dalaga. He was now occupying the room on the ground floor nang sa ganoon ay hindi na siya mahirapan sa pagbaba at pag-akyat ng hagdanan. Kailangan pa kasing buhatin siya ng driver ng mama niya para lang makababa at makaakyat. According to Aifa, mas convenient iyon para sa kaniya which he agreed. Mabuti iyong maaaring siyang lumabas at magpahangin nang hindi na kailangang umabala pa ng iba.
“Bakit?” tanong niya.
Lumapit ang dalaga sa kaniyang kinaroroonan. He was on his bed and doesn’t have any plans to go out right now. Inookupa kasi ng mensahe ni Daven ang isip niya.
“Gusto ko lang magpasalamat
