كانت واقفة حاسة بالحزن ، ساكتة مش حاسة بالدنيا حواليها ، حتى زميلتها اللى كانت واقفة قريب منها
برضه كانت مش حاسة بوجودها .
ندى بتحاول تهون على بوسى :
- حبيبتى ، البقاء لله انا مش عارفة المفروض اقولك ايه فى موقف زى ده ، بس ده حال الدنيا .
بوسى من غير ما ترفع عنيها لندى :
- شكرا يا ندى ، انا بس موجوعة اوى المشوار كان بعيد عليها جدا .
ندى :
- الله يرحمها ،بس حاولى تهوني على نفسك علشان تقدرى تفضلي واقفة على رجليكي .
بوسى بحزن :
- حاضر يا ندى ، حاضر...... هحاول .
سابت بوسى المكان وخرجت وهى حاسة ان رجليها مش شايلاها ، رجعت على بيتها ، طبعا كانت بوسى ساكنة فى مدينة ، و سعد فى مكان تانى خالص ،
والاب كان فى مكان بعيد عنهم ، وعلشان كده دار خلاف بسيط بين بوسى واحمد جوزها واميرة .
بوسى :
- لاء انا قولت هتتدفن هنا ، مش هقبل اى حاجة تانية غير كده .
احمد :
- طيب ليه يا بوسى ،
