دلفت اميرة الى الغرفة لتجثوا نحو اخيها محدّثة اياه بحنان.
- بحب الرسم بتاعك،حسن،أنا اسفة.ممكن ماتزعلش مني؟
حسن بهدوء:
- انا مش زعلان.
أميرة:
- ماما وبابا لسه زعلانين مني.
حسن:
- هما مش مصدقينى.
أميرة:
- مش مصدقين ايه؟
حسن:
- اى حاجة.
اميرة:
- انا اسفة تانى يا حسن.
حسن:
- فى الاول قالوا ان الغولة مش حقيقية،ودلوقتى قالوا ان اللى حصل فى السرداب مش حقيقي،قالوا ان ده منور علشان المواسير بتاعت البيت،ومهما كان فى ايه فى المكان اللى تحت ده،هما مش مصدقين كلامى،مفيش اى حد مصدقني.
أميرة باقتناع:
- انا مصدقاك،يمكن نقدر نثبت لهم ان اللى انت قولته حقيقي،مش وانت تحت قولتلى ان فيه سلم على الحيطة؟
حسن:
- ايوة والله انا شوفته،كان جوة فى الاوضة الضلمة.
أميرة:
- طيب تعرف تقولى تقريبا كده المسافة بينه وبين المكان اللى كنت فيه قد ايه؟
حسن:
- ايوة،تقريبا من مكانى ده لحد السرير
