พลาดครั้งเดียวเสียวยันลูกบวช

โดนซ้ำ

ตอน โดนซ้ำ

ฉันลากสังขารที่บอบช้ำกลับมาถึงคอนโด สิ่งแรกที่ฉันทำคือพุ่งเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวแรงสุดแล้วขัดถูร่างกายอย่างบ้าคลั่ง ฉันใช้น้ำยาอนามัยล้างทำความสะอาดหว่างขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามล้างคราบคาวโลกีย์และสัมผัสหยาบโลนของ บอลออกไปจากตัว แต่ดูเหมือนว่ายิ่งล้าง รอยสัมผัสนั้นมันยิ่งฝังลึกเข้าไปในความทรงจำ

ฉันสวมชุดนอนกระโปรงยาวตัวเก่า เดินออกมาทิ้งตัวลงนอนร้องไห้บนเตียงกว้างที่ว่างเปล่า ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเกาะกินหัวใจ ฉันทรยศ พี่ขุน... ผู้ชายที่รักฉันที่สุด

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น พี่ขุนเลิกงายกลับมาแล้ว... เขาวางหมวกนิรภัยและกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะสังเกตเห็นฉันที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่ม

"มีน! เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม?"

พี่ขุนรีบปรี่เข้ามานั่งลงข้างเตียง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานลูบศีรษะฉันเบาๆ

"พี่ขุน... ฮึก..." ฉันโผเข้ากอดเอวสอบของเขาแน่น ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้น "มีน... มีนโดน ผอ. ดุมาค่ะ... เขาว่ามีนทำงานไม่ดี... ขู่จะไม่ให้ผ่านประเมิน... ฮือออ"

คำโกหกคำโตหลุดออกจากปากฉันเพื่อปกปิดความลับอันเน่าเฟะ

"โธ่ เอ้ย... เรื่องแค่นี้เองคนดี ไม่ร้องนะครับ" พี่ขุนถอนหายใจโล่งอกที่รู้ว่าไม่ใช่เรื่องร้ายแรงกว่านี้ เขาขยับตัวขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ดึงร่างของฉันให้ขึ้นมานอนหนุนตักแกร่งของเขา

"โอ๋ๆ... ไม่ร้องนะ เด็กดีของพี่ ใครจะว่ายังไงช่างเขา พี่รักมีนนะ พี่จะดูแลมีนเอง"

เขาลูบผมฉัน ปลายนิ้วเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้ม ยิ่งเขาอ่อนโยน ยิ่งเขาบอกรัก ความรู้สึกผิดบาปมันยิ่งทิ่มแทงใจฉันจนเจ็บปวดรวดร้าว ฉันยิ่งร้องไห้หนักขึ้น สะอื้นฮักจนตัวโยน

"ฮือ... พี่ขุน... มีนขอโทษ... มีนรักพี่... ฮือ! ๆ"

แต่แล้ว... ฉันกลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ลมหายใจของพี่ขุนเริ่มติดขัดและแรงขึ้น สายตาที่เขามองฉันเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความสงสาร แต่มันเจือไปด้วยประกายไฟบางอย่างที่ฉันไม่เคยสังเกตมาก่อน

"มีนรู้ไหม... เวลามีนร้องไห้แล้วอ้อนพี่แบบนี้... มีนดูเซ็กซี่มากเลยนะ"

เสียงของเขาแหบพร่า มือที่ลูบหัวเริ่มเลื่อนลงมาลูบไล้ที่ต้นคอและหัวไหล่ ฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าแฟนของฉันมีรสนิยมแบบนี้... เขาตื่นตัวเมื่อเห็นความอ่อนแอและน้ำตาของฉัน

"พะ...พี่ขุน!"

ไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งตัว พี่ขุนก็พลิกตัวฉันให้นอนราบลงกับเตียง เขาตามลงมาคร่อมทับ ระดมจูบซับน้ำตาที่แก้มและเปลือกตาของฉัน ก่อนจะประกบปากจูบอย่างดูดดื่ม รสจูบของเขาเต็มไปด้วยความหิวกระหายที่อัดอั้นมานาน

"พี่ไม่ไหวแล้วมีน... ขอพี่นะ"

เขาไม่รอคำอนุญาต มือหนากระชากชายชุดนอนกระโปรงของฉันขึ้นมากองที่เอว โชคดีเหลือเกินที่ฉันล้างเนื้อล้างตัวจนสะอาดหมดจดแล้ว เขาจึงไม่ได้กลิ่นคาวของชายอื่น พี่ขุนจัดการถอดกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นความเป็นชายที่ตื่นตัวเต็มที่

เขาจับขาฉันแยกออก แล้วกดส่วนหัวหยักแทรกผ่านกลีบเนื้อเข้าสู่ช่องทางรักของฉัน

"อื้อ..." ฉันครางเบาๆ เมื่อเขาสอดใส่เข้ามา มันฝืดและเจ็บเพราะยังไม่มีน้ำเสียวออกมาหล่อลื่นเขา แต่เหมือนพี่ขุนจะยิ่งชอบที่ยัดเข้ามายากกว่าปกติ

พี่ขุนเริ่มขยับสะโพก กระแทก เข้าหาฉันอย่างเมามันส์ตามอารมณ์ที่พุ่งพล่านจากเสียงร้องไห้ของฉัน เขาโถมกายเข้าใส่หนักหน่วง รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ตับ! ตับ! ตับ!

"อ๊า... มีน... แน่นจัง...วันนี้ฟิตจัง" พี่ขุนครางกระเส่า เขาไม่รู้เลยว่าที่มันฟิตและบวมแดงนั้น เป็นผลมาจากการถูกกระทำย่ำยีอย่างรุนแรงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

ในขณะที่ร่างกายของฉันตอบสนองต่อสัมผัสของแฟนหนุ่ม สมองของฉันกลับเผลอไผลไปเปรียบเทียบอย่างห้ามไม่ได้

แท่งเอ็น ของพี่ขุนที่กำลังขยับเข้าออกในตัวฉัน แม้จะขนาดมาตรฐานชายไทยและสร้างความเสียวซ่านให้ฉันได้ แต่... มันกลับรู้สึก "ไม่สุด" เหมือนเมื่อตอนเย็น

ของพี่ขุนสอดใส่เข้ามาได้ลึกก็จริง แต่มันไปไม่ถึงจุดลึกสุดที่ บอล นักศึกษาเกเรคนนั้นทำไว้ ของบอลมัน ยาวกว่า และ คับกว่า นิดหน่อย ปลายหัวมนของบอลมันกระแทกโดนจุดกระสันลึกๆ ภายในมดลูกของฉันทุกดอก จนรู้สึกจุกเสียดผสมเสียววูบวาบไปถึงสมอง

แต่ของพี่ขุน... มันเข้าไม่ถึงจุดนั้น

"อ๊ะ... พี่ขุน... แรงอีกค่ะ" ฉันเผลอร้องขอทั้งน้ำตา พยายามแอ่นสะโพกรับเพื่อให้เขาเข้าไปได้ลึกขึ้น เพื่อตามหาความรู้สึกที่ขาดหายไป

พี่ขุนเข้าใจว่าฉันกำลังมีอารมณ์ร่วม เขาจึงเร่งจังหวะซอยสะโพกยิกๆ กระแทกกระทั้นจนเตียงสั่นไหว เขาจับขาฉันพาดบ่าแล้วโถมแรงเฮือกสุดท้าย

"อ๊าส์!! มีน!"

พี่ขุนเกร็งกระตุก ปลดปล่อยน้ำรักอุ่นๆ เข้ามาในตัวฉัน เขาทิ้งตัวลงนอนทับร่างฉัน หอบหายใจแฮกๆ ด้วยความสุขสม

ฉันนอนกอดเขา ลูบแผ่นหลังชื้นเหงื่อของแฟนหนุ่ม แต่น้ำตายังคงไหลรินอาบหมอน ไม่ใช่เพราะความสุข... แต่เพราะความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ

ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า ร่างกายของฉันมันได้จดจำรสสัมผัสที่รุนแรงและลึกซึ้งของเด็กนรกคนนั้นไปเสียแล้ว... และมันกำลังเรียกร้องหาความลึกที่แสนหฤหรรษ์นั้นอีกครั้ง แม้ว่าใจฉันจะรักพี่ขุนมากแค่ไหนก็ตาม