ตอน ยามชั้นต่ำกระหน่ำอาจารย์สาว
นาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงบอกเวลา 02:15 น. ความเงียบสงัดปกคลุมห้องนอนบนชั้น 20 ของคอนโดมิเนียมหรู แสงไฟจากภายนอกส่องลอดผ้าม่านเข้ามาเพียงรำไร พอให้เห็นร่างของ พี่ขุน ที่กำลังนอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเขาคือเสียงที่ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเสมอมา
แต่ทว่า... ความสงบสุขนั้นช่างเปราะบางเหลือเกิน
ครืด... ครืด...
แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์มือถือที่ฉันซ่อนไว้ใต้หมอนปลุกฉันให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ ฉันสะดุ้งสุดตัว รีบควานมือไปกดปิดหน้าจอแจ้งเตือนด้วยความตื่นตระหนก กลัวว่าแสงสว่างวาบจากหน้าจอหรือเสียงสั่นจะไปรบกวนนิทราของคนที่ฉันรัก
ฉันหรี่ตาดูหน้าจอ ข้อความจาก Ball ปรากฏขึ้นพร้อมกับรูปถ่ายเบลอๆ ที่ถ่ายในที่มืด
Ball: "ลงมาหาผมหน่อย... บันไดหนีไฟชั้น 2... เดี๋ยวนี้"
Ball: "เมาว่ะ... อยากเอาอาจารย์ชิบหาย"
ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ มือที่ถือโทรศัพท์เย็นเฉี
