บทที่ 15
ตั้งแต่เกิดเรื่อง จางไป่ฉีเอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในจวน ไม่ยอมออกไปที่ใด นางยังคงคิดหาหนทางของตนเองต่อไป เพราะอย่างไรนางก็เป็นสตรีที่ออกเรือนไปแล้ว
“คุณหนู นายหญิงให้มาเชิญไปที่ศาลาเจ้าค่ะ” อันเล่อเอ่ยบอก
“อืม” นางตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินนำสาวใช้ข้างกายออกไปที่ศาลา
เมื่อเดินมาถึง ก็พบกับบุคคลที่นางคิดไม่ถึงนั่งอยู่ด้านในศาลา
“ท่านตา ท่านยาย” หญิงสาวร้องตะโกนออกมาอย่างดีใจ คิดไม่ถึงเลยว่าท่านทั้งสองจะมาหานางได้
“ฉีเอ๋อร์ มาหายายเร็วเข้า” เย่อีเจินเอ่ยเรียกหลานสาวด้วยน้ำเสียงมีความสุข
จางไป่ฉีวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นยายด้วยความคิดถึง
“ท่านตาท่านยายกลับมาตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ” นางเอ่ยถาม พลางกอดยายไม่ยอมปล่อย
“มาถึงพวกเราก็ตรงมาที่นี่เลย” เถียนซวนหยางเอ่ยบอกหลานสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ลำบากท่านทั้งสองแล้ว” หญิงสาวพูดด้วยความรู้สึกผิด คงเป็นเรื่องของนางที่ทำให้พวกท่านเ
