บทที่ 12
หลังจากที่ได้รับหนังสือหย่า สกุลมู่ก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังคงมาที่จวนสกุลจากทุกวัน แต่ก็ไม่มีใครเปิดประตูออกมาต้อนรับเลยสักคน
ต่างจากหยวนเหยียนซวี่ที่สามารถเข้าออกจวนสกุลจางได้ตลอดเวลา
“คนสกุลมู่มารอที่หน้าประตูจวนทุกวันเลยเจ้ามิคิดที่จะออกไปสนทนากับเขาหน่อยหรือ” เมื่อหยวนเหยียนซวี่พบหน้าสหายก็เอ่ยถามนางขึ้น เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่านางจะจัดการอย่างไรกับสกุลมู่
“พวกเขาอยากมาก็ให้เขามาไป เกี่ยวอันใดกับข้า” หญิงสาวตอบอย่างไม่ใส่ใจ ทำกับนางถึงเพียงนั้นยังมีหน้ามาขอพบนางอีกหรือ
“เจ้าไม่ต้องการให้เรื่องทุกอย่างจบเช่นนั้นหรือ” เขาเอ่ยเป็นนัย ๆ เพราะเขาไม่ต้องการให้คนสกุลมู่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับนางอีก
“ทุกอย่างจบลงแล้ว ข้าและสกุลมู่ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกันอีก” นางตอบอย่างไม่เหลือเยื่อใย เขาทำกับนางถึงเพียงนั้น นางคงไม่โง่งมกลับไปที่จวนนั้นอีก
“แต่คนสกุลมู่ไม่จบ เขามาหาเจ้าที่จวนทุกวัน”
“อย
