บทที่ 17
หลงเจียงลี่นั่งอยู่ในห้องอย่างอารมณ์ไม่ใคร่ดี นี่เขาก็หย่ากับจางไป่ฉีนานแล้ว เหตุใดยังไม่ยกนางขึ้นเป็นภรรยาเอกเสียที
“คุณชายใหญ่กลับมาหรือยัง” นางเอ่ยถามถึงสามีที่มิได้พบกันมานาน เขาจะออกไปทำงานตั้งแต่เช้า และกลับเข้าจวนอีกทีตอนดึก หลังจากที่นางหลับไปแล้ว
“ยะ… ยังเจ้าค่ะ” อาจิงตอบด้วยน้ำเสียงหวั่นกลัว
หลงเจียงลี่เขวี้ยงแก้วที่อยู่ในมือทิ้งเสียงดัง เพล้ง!!
“ทำไม!! ข้ารักเขามากที่สุด เหตุใดเขาจึงมองข้ามข้าได้ตลอด” นางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เป็นนางที่รักเขามากกว่าใคร เขาควรที่จะรักนางสิ จะไปรักสองคนพี่น้องนั่นได้อย่างไร
“ไป!!” นางลุกขึ้นเดินนำสาวใช้คนสนิทออกจากเรือนไป
อาจิงเดินตามเจ้านายไปอย่างว่าง่าย
ทั้งสองตรงไปที่ประตูใหญ่ของจวน แล้วขึ้นรถม้าออกไปทันที
“นางออกไปอีกแล้วหรือ” ถงเซี่ยซินถามถึงภรรยาคนรองของบุตรชายคนโต
“เจ้าค่ะ”
“นางออกไปทำอันใด” นางถามขึ้นพลางยกมือนวดศีร
