Duru uyandığında neredeyse öğleden sonraydı. Yatağın içinde boş tavanı izlerken çok fazla uyumuş olmasına rağmen kendini dinlenmiş hissetmiyordu.
Bedenini dikleştirip doğrulurken başının arkasında hafif bir zonklama kendini belli etti. Neva’nın kafasına geçirdiği sopa uzun zaman aklından çıkmayacak gibiydi.
Duru’yu gerçekten öldürmek ister gibi olan bakışları, deli gözleri ve titrek elleri. Gözümüm önünden bunlar gitmiyordu. Neva çok zayıflamıştı. İçindeki kuruntuları onu yiyip bitirmişti.
Hala dışarıda bir yerlerde olduğunu hatırlayınca ürperdi. Ne yapacağını hiç bilmiyordu. Yeniden kendisi için gelecek miydi? Karşısında çıkacak mıydı? Ne yapacaktı?
Dün gece Saruhan olmasaydı belki şu an hayatta olmayacaktı. Hem de bir hiç uğruna. Asla hak etmediğini düşündüğü etiketler ve takıntılı
