Love, Heila (Tagalog)

Chapter 2

Three years later...

The storm did not break by morning. If anything, ang langit ay mas lalong nagdilim, turning into an ominous shade of bruised purple, and the rain had transformed from steady sheets into a relentless, howling deluge na talagang nagpayanig sa mga glass panes ng shop ko. By noon, the local news channels were already flashing orange flood warnings across the screen. Ang mga kalsada sa labas, which were usually bustling with tricycles and hurried commuters, had grown ghostly quiet, napalitan ng mga kulay-tsokolateng agos ng tubig mula sa mga umaapaw na kanal.

"Heila! Sinasabi ko sa’yo, if this water rises any higher, ang susunod na i-di-deliver ko rito ay mga funeral wreath na lumulutang sa baha!"

I turned around to find Hijomi aggressively wringing out his denim jacket over a plastic bucket sa may sulok ng pantry. He was shivering, ang putla na ng balat niya mula sa pag-aasikaso sa labas para lang i-secure ang external canvas awning namin laban sa malakas na hangin. Hijomi had been my right-hand man for over two years now. Lahat na lang, nirereklamo niya—the humidity, the traffic, the low tips, at ang mabibigat na buhatin—pero sa likod ng lahat ng pagdadrama niyang iyon, he really had a golden heart. Siya lang ang hindi umalis kahit na nagigipit ang budget ng shop at muntik na kaming hindi makasweldo sa pinto ng linggo.

"Stop being so dramatic, Hijomi," sabi ko, offering him a warm, teasing smile habang iniabot sa kaniya ang isang bagong timplang tasa ng black coffee. "Instead of standing there acting like the world is ending, tulungan mo muna akong i-move 'tong lower crates ng daisies at carnations sa pinakamataas na istante. Kapag pinasok ng baha ang floor, we will lose our entire inventory."

"Fine, fine, boss is always right," Hijomi grumbled, pero agad din naman niyang ibinaba ang kape niya at sinimulang buhatin ang mga heavy plastic crates with practiced ease. "Pero seryoso, Heila, we have that massive bulk order para sa mayoral wedding sa kabilang bayan bukas ng umaga. Kung ganito kalakas ang bagyo, my motorcycle isn’t going to make it. It’ll stall halfway through the flood."

I bit my lower lip, at isang pamilyar na knot of anxiety ang biglang humigpit sa tiyan ko. "I know. Magdasal na lang tayo na sana humupa ang ulan mamayang gabi. We can’t afford to lose that client, Hijomi. Pangdagdag sahod sa’yo."

“Tama.”

As if responding to my words, a violent gust of wind biglang sumalpok sa storefront namin, na sinusundan ng matalim at crisp na tunog ng brass bell sa ibabaw ng pinto. Ting.

Both Hijomi and I froze, napalingon ang mga ulo namin sa may entrance. In this kind of weather, wala namang tao sa tamang pag-iisip ang lalabas para lang bumili ng mga bulaklak.

Standing in the doorway was a tall, solitary figure. He was completely drenched from head to toe, at mabilis na nagtutubig ang sahig sa paligid ng kaniyang heavy black boots. He wore an oversized dark hoodie na basang-basa at mabigat na nakasabit sa kaniyang malalapad na balikat dahil sa tubig-ulan. Kumpas na nakababa ang hood niya, pero nang dahan-dahan niyang iangat ang kaniyang ulo, ang liwanag ng mga Edison bulbs ay saktong tumama sa kaniyang mukha.

I stopped breathing for a second.

He really didn't look like he belonged in our small provincial town. Sobra siyang kapansin-pansin—almost intimidatingly handsome—na may napakaputi at porselanang complexion na halatang hindi nasisikatan ng araw sa Pilipinas. His hair was jet black, nakadikit sa kaniyang noo dahil sa ulan, framing a sharp, angular jawline and a straight, prominent nose. Pero ang mga mata niya ang talagang nagpako sa akin sa kinatatayuan ko. They were incredibly dark, sharp, and entirely devoid of warmth. May isang uri ng malamig na kawalan sa kaniyang tingin, as if he were completely detached mula sa nagngangalit na bagyo sa labas, o sa katotohanang nilalamig na siya nang husto sa loob ng shop ng isang estranghero.

"Good... good afternoon," I stammered, mabilis na inabot ng kamay ko sa ilalim ng counter ang isang malinis at tuyong microfiber towel. I stepped toward him, keeping a polite distance. "Sir, ang lakas ng bagyo sa labas. Are you alright? Here, use this to dry off bago ka pa sipunin."

I extended the towel toward him. For a long, agonizing moment, hindi siya gumalaw. He simply stared at my outstretched hand gamit ang isang matalim at tila sinusuring tingin, na parang inaalam kung isa ba akong banta. Finally, he reached out and took the towel. Ang mga daliri niya ay mahahaba, malilinis, at napaka-elegant—hindi tulad ng kamay ng isang karaniwang manggagawa—and I noticed they were trembling violently mula sa lamig.

"Thank you," he said.

His voice was a low, gravelly baritone, carrying a distinct, sharp foreign intonation. He spoke English, but the cadence was entirely unique, ang bawat pantig niya ay mabigat at seryoso.

"Hey, bro, do you have a vehicle outside?" singit ni Hijomi, stepping forward habang naka-cross ang mga braso, kaniyang protective instincts kicking in habang pinagmamasdan ang foreign stranger nang may pagdududa. "You look like you just swam across the river. Kung nakikisilong ka lang sa bagyo, you can sit down doon sa may sulok."

The man didn't even look at Hijomi. He kept his dark eyes locked entirely on mine habang dahan-dahang pinupunasan ang kaniyang basang mukha gamit ang towel, removing the stray droplets na kumapit sa kaniyang pilikmata. "I am looking for work," he stated flatly.

"Wait, what? Work? Trabaho?" Hijomi let out a sharp, disbelief-filled laugh. "Bro, tingnan mo nga 'tong shop na 'to. This is just a tiny floral boutique, hindi 'to isang corporate firm. And besides, ako ang delivery guy rito. We don't have the budget for extra hands, lalo na sa gitna ng typhoon."

Napatitig ako sa estranghero, ang puso ko naman ay biglang nakaramdam ng isang hindi inaasahang awa. Up close, sa likod ng kaniyang malamig at matigas na panlabas, he looked profoundly lost. Hindi lang ito dahil sa basang-basa siya ng ulan; it was the aura of a man who had stripped away his past, isang taong tumatakbo mula sa isang napakalaking bagay, at wala nang matatakbuhan pa.

"What is your name, sir?" malumanay kong tanong, sabay sulyap kay Hijomi para patahimikin siya.

"Rehan," he answered simply. "Just Rehan."

"I'm Heila, and this is Hijomi," pakilala ko, gesturing sa aming dalawa. "Rehan, I appreciate you asking, pero tama si Hijomi. Maliit lang ang flower shop na 'to. Most months, halos sapat lang ang kinikita nito para sa mga bills at basic expenses namin. I genuinely cannot afford to hire another staff member."

Rehan let out a slow, quiet breath na parang mabigat sa pagod. He turned his head slightly, nakatingin sa malaking glass facade ng shop habang patuloy ang malakas na buhos ng ulan. "I do not require a high salary. I just need a place to stay... and a job. I can drive. I can lift heavy cargo. I can do whatever you need."

"You can drive?" Hijomi interjected, biglang nakuha ang interes. "Do you even have a valid license para mag-drive dito? Navigating these flooded streets is not like driving on smooth international highways, my friend."

Without a word, ipinasok ni Rehan ang kaniyang kamay sa kaniyang damp pocket at naglabas ng isang mamahaling black leather wallet. He extracted an ID and placed it flat on the glass counter. "I have an international driving permit. And I memorize maps very quickly."

I leaned over the counter para tignan ang kaniyang card. Ang pangalang nakasulat sa bold letters ay Seo Re-han, at may opisyal na tatak ito ng Republic of Korea. Napatunayan ang hinala ko. He was South Korea-born. Pero hindi nagtutugma ang mga piraso ng puzzle sa utak ko. Ano ang ginagawa ng isang anak-mayaman—dahil everything from his bone structure to his expensive wallet screamed wealth—sa isang simpleng probinsya sa Pilipinas, begging for a grueling delivery job sa kalagitnaan ng bagyo? What kind of secret forces a man to abandon his homeland na ang dala lang ay ang mga damit na suot niya?

Bago ko pa man maitanong ang mga bagay na iyon, ang biglaang tunog ng isang cell phone ay bumasag sa katahimikan. Hijomi scrambled toward the register, tinatarantang sinagot ang kaniyang phone.

"Hello? Tita?!" Hijomi’s voice immediately escalated into panic habang nakikinig sa kabilang linya. "Ano?! Teka lang, huminahon ka muna, hindi kita marinig dahil sa lakas ng ulan... Ang tubig umaabot na sa hita?! Hold on, don't try to lift the refrigerator mag-isa! Papunta na ako riyan ngayon din!"

He slammed the phone down, ang mukha niya ay tuluyang nawalan ng kulay nang lumingon sa akin. "Heila... ang flash flood tumama na sa mababang district namin. My aunt is trapped sa second floor at ang buong ground level namin ay submerged na sa tubig. I have to go. I need to get her out."

"Oh my god, sige na, pumunta ka na! Don't worry about the shop, Hijomi, just make sure your family is safe!" pagmamadali ko sa kaniya, pushing him toward the back exit kung saan nakaparada ang motor niya.

"But what about the mayoral wedding tomorrow?!" Hijomi cried out, tila naparalisa ng guilt habang hawak ang kaniyang helmet. "Kapag ang mga daan ay blocked at hindi ako makabalik by dawn, you're going to lose the client!"

"Ako na ang bahala rito! Sige na, umalis ka na!" sigaw ko sabay ng ugong ng hangin sa labas.

"I can do it."

The low, steady voice cut through our frantic exchange like a knife. Lumingon kaming dalawa para tingnan si Rehan. He had already draped the damp towel sa ibabaw ng upuan, standing tall and resolute, ang kaniyang mga madidilim na mata ay may unshakeable determination. "I will handle the wedding deliveries tomorrow. Give me the map and the keys. I will ensure every single arrangement arrives without a scratch."

Tinitigan ko si Rehan, pagkatapos ay tumingin ako sa matinding panic sa mga mata ni Hijomi. It felt as though fate had engineered this exact crisis just to force my hand. Ang dami kong pagdududa tungkol sa pagtitiwala sa isang stranger, let alone a foreigner na hindi naman kabisado ang mga daan natin, pero dahil nakataya ang negosyo ko, wala akong ibang pagpipilian.

"Alright," I breathed, taking a leap of faith habang binubuksan ang drawer para kunin ang spare keys ng delivery van namin. "Rehan, you're on trial para sa deliveries bukas. If you pull this off... pag-uusapan natin ang tungkol sa trabaho mo rito."

A faint, almost imperceptible nod was his only reply, pero sa isang saglit, ang malamig na harang sa kaniyang mga mata ay tila nabasag, revealing a glimpse of profound relief. Habang mabilis na pinasibat ni Hijomi ang kaniyang motor sa gitna ng bagyo, naiwan akong mag-isa sa loob ng tahimik at malamig na shop kasama ang misteryosong si Seo Re-han.

I had no idea na sa pag-abot ko sa kaniya ng mga susing iyon, I wasn't just saving my business. I was unlocking the door to a beautiful chapter of my life na tuluyang babago sa kahulugan ng pag-ibig para sa akin.