“พ่อผู้ใหญ่ไม่ได้ชื่อพี่บิ๊ก”
รินรดาเปิดฉากว่าเขาก่อน
“หนูก็ไม่ได้ชื่อลิลลี่”
พ่อผู้ใหญ่ขันว่ายิ้ม ๆ
ยิ้มของเขาทำให้รินรดาหมั่นไส้
ต่างคนต่างจ้องหน้ากัน
“งั้นก็...ให้เรื่องระหว่างพี่บิ๊กกับน้องลิลลี่จบลงในคืนนั้น ไม่ต้องเอามาพูดถึงอีก เราสองคนก็ต่างคนต่างใช้ชีวิต ถ้าเจอกันครั้งต่อไป เราก็แค่ทักทายกันในฐานะคนรู้จัก คนตำบลเดียวกัน หรือถ้าหลีกเลี่ยงได้ ก็ไม่ต้องเจอกันอีก จะดีมาก ๆ ค่ะ”
“ไม่ดีครับ”
ผู้ใหญ่ขันพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจัง
“แล้วพ่อผู้ใหญ่จะเอายังไงคะ”
“เอาอีก”
คิ้วเรียวขมวดมุ่น รินรดาจ้องหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ
“อะไรคะ เอาอีกคืออะไร”
พ่อผู้ใหญ่ขันยิ้มกรุ้มกริ่ม แล้วบอกว่า
“อยากเอากันอีก”
รินรดารู้สึกหัวร้อนขึ้นมาทันทีทันใด เขาเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอตั้งหลายสิบปี เขาน่าจะมีวุฒิภาวะมากกว่านี้ ก็ตกลงกันว่าวันไนต์สแตนด์แล้วไง จะมาอยากเอาอีกไม่ได้ และเธอก็ไม่ให้เอาด้วย
“
