ผู้ใหญ่ขันถอนหายใจอย่างแสนเสียดาย
“พี่จะจ่ายตังค์ค่าเมล็ดพริก จ่ายกับหนูได้ไหมครับ” กระนั้นคนหน้ามึนก็ยังหาเรื่องจะอยู่ต่อ
“หนูให้ฟรี พี่ขันเอากลับไปได้เลย”
“น่ารักแล้วยังใจดี แบบนี้พี่จะไปไหนรอด”
รินรดาขึงตาดุใส่คนหน้ามึน
“ประตูอยู่ตรงนั้นค่ะ” เธอชี้นิ้วไปที่ประตูเป็นเชิงไล่เขา
“งั้น...พี่กลับก่อนนะครับ หนูอย่าลืมคิดถึงพี่บ้างนะครับ”
รินรดาไม่ตอบรับ ไม่หือ ไม่อือ
พอน้องเอาแต่นิ่ง ไม่ยอมรับปากว่าจะคิดถึงเขา ผู้ใหญ่ขันจึงทำทีขยับตัวจะพุ่งเข้าไปหา คนกลัวว่าเขาจะทำหน้ามึนฉวยโอกาสหอมแก้มเธออีก จึงรีบพูดขึ้นมาว่า
“หนูจะคิดถึงพี่ขัน”
ผู้ใหญ่ขันยิ้มกรุ้มกริ่มมีความสุข
“ชื่นใจที่สุดเลยครับ พี่กลับก่อนนะ”
เขายอมกลับก็ได้ เอาไว้ค่อยมาใหม่ก็แล้วกัน
รินรดาถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อคนหน้ามึนกลับไปแล้ว หญิงสาวใช้นิ้วแง้มมู่ลี่บังกระจกออก เธอแอบมองเขาเดินไปขึ้นรถกระบะที่จอดอยู่หน้าร้าน
แล้วใ
