กำนันรุ่งจิบกาแฟแล้ววางแก้วลง เขามองลูกสาวเขี่ยอาหารเช้าในจานไปมา แต่ไม่ยอมกินสักที เห็นแล้วก็ยิ่งสงสัยกันไปใหญ่ ลูกเป็นอะไร มีเรื่องไม่สบายใจ หรือมีอะไรให้ครุ่นคิดหนักหนา หรือว่าที่ร้านมีปัญญา
“รดา”
“คะ” รินรดาเงยหน้าขึ้นมาจากจานอาหารตรงหน้า มองหน้าผู้เป็นพ่อ
“หนูเป็นอะไรหรือเปล่า เพิ่งกินข้าวไปคำเดียว แล้วก็เอาแต่นั่งเขี่ยอาหารในจาน ที่ร้านมีปัญหา หรือมีเรื่องไม่สบายใจหรือเปล่า”
“ก็พี่ขันน่ะ...” พอจะฟ้องพ่อว่า เมื่อวานเขาไม่ไปหาที่ร้าน และฟ้องว่า เมื่อคืนเขาไม่โทรมา รินรดาก็ชะงัก เพราะเรื่องที่เธอจะฟ้องพ่อนั้น มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายซะหน่อย
“ทำไม...ไอ้ขันมันทำอะไรหนู มันทำให้หนูเสียใจเหรอ”
“เปล่าค่ะ”
“แน่ใจนะ” กำนันรุ่งมองลูกสาวอย่างพิจารณา
“แน่ใจค่ะ ไม่มีอะไรจริง ๆ”
“ถ้าไม่มีปัญหาอะไร แล้วทำไมไม่กินข้าว”
“เอ่อ...หนูไม่ค่อยหิวเท่าไรค่ะ งั้น...หนูเอาไปเก็บไว
