“คนเจ้าเล่ห์ เอาวัวไปให้พ่อ เอาโน่นเอานี่ไปหลอกล่อพ่อ ทำให้หนูต้องมาติดอยู่ในบ้านนี้ด้วย”
“จริง ๆ แล้ว พี่แค่อยากเห็นหน้าหนู อยากคุยกับหนู แต่พระพิรุณก็ช่างเป็นใจ อยากให้พี่ทำอะไรที่มากกว่านั้น”
“หนูไม่ให้ทำ” รินรดาตวาดแหว สิ้นเสียงตวาดของเธอ เสียงฟ้าผ่าก็ดังลั่นน่าตกใจ
คนตัวเล็กผวาเข้าหาร่างใหญ่ เธอโอบกอดเขาเต็มวงแขน เธอไม่ได้กลัวเสียงฟ้า แต่เธอตกใจ เลยผวากอดเขาอย่างลืมตัว
คนถูกสาวกอดรีบกอดตอบอย่างไม่อิดออด แถมยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ และยังทำตัวเป็นคนดี จูบกลางกระหม่อมเรียกขวัญให้คนขวัญอ่อนอีกต่างหาก
พอหายตกใจ รินรดาก็พยายามขืนตัวออกจากวงแขนแข็งแรง แต่คนที่ได้โอกาสกอดสาวไม่ยอมปล่อย
“พี่ขัน! ปล่อยหนูนะ” รินรดาเงยหน้ามองเขาอย่างไม่พอใจ
“หนูมากอดพี่ก่อนนะ”
“แต่หนูปล่อยพี่แล้ว”
“แต่พี่ยังไม่อยากปล่อยหนู ขอจูบทีหนึ่งนะครับ”
“ไม่! อื้อ...”
ไม่ทันแล้ว เธอหลบไม่ทัน เขาประกบปากอุ่นร้อนลงบนก
