รินรดาไม้อาจยับยั้งใจไม่ให้คล้อยตามเขาได้เลย ร่างกายของเธอมันตอบสนองเขาไปทุกส่วน เธออยากกระสันรุนแรง มือบางลูบไล้เขาอย่างหลงใหล เธอมัวแต่สัมผัสกายกำยำอย่างพึงพอใจ เธอจึงจำไม่ได้แล้วว่า ผู้ใหญ่ขันถอดเสื้อผ้าออกตั้งแต่ตอนไหน เท่ากับว่า ตอนนี้ ทั้งเขาและเธอไม่มีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น
ผู้ใหญ่ขันกดหัวเข่าแทรกลงตรงกลางหว่างขาเรียว และใช้หัวเข่าทั้งสองด้าน ดันต้นขาขาวแยกกว้าง เขากดแก่นกายแข็งขึงและร้อนผ่าวลงกลางกลีบดอกไม้สาว ขยับบั้นเอวเพื่อให้ความเป็นชายสอดเสยกลางกลีบเนื้อนุ่ม โดยไม่สอดใส่เข้าสู่ร่องรัก
รินรดาครางกระเส่า เธอซ่านเสียวเต็มหว่างขา วูบวาบไปหมด ทรมานและอึดอัด ความเป็นหญิงบีบรัด อยากได้การเติมเต็ม
“พี่ขัน...” เสียงอ่อนเสียงหวานเว้าวอน สองแขนกอดเขาไว้แน่น สองขาเรียวยกขึ้นตวัดรัดเอวสอบ เธอยกบั้นท้ายส่ายร่อนยั่วยวน
“อยากได้ไหม อยากให้พี่ทำหรือเปล่า”
คนช่ำชองถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าไม
