ลูกสาวเขาอายุน้อยกว่าไอ้ผู้ใหญ่ขันตั้งหลายปี ไอ้คนที่มันมีวุฒิภาวะมากกว่าก็ควรต้องได้รับการลงโทษก่อน แล้วค่อยมาสืบสาวเรื่องราวว่าเป็นมาอย่างไร
ผู้ใหญ่ขันประนมมือไหว้และกราบลงตรงหน้ากำนันรุ่ง พอเงยหน้าขึ้นมา เขาก็บอกว่า
“ผมขอโทษครับ ผมยินดีรับผิดชอบน้องรดา ตบแต่งเป็นเมียออกหน้าออกตา และผมสัญญาว่าจะรักและดูแลน้องรดาให้ดีเทียบเท่ากับที่พ่อกำนันดูแล ผมจะไม่ทำให้เธอเสียใจครับ”
ผู้ใหญ่ขันไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา และไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องราวระหว่างเขากับรดาให้พ่อกำนันฟัง เพราะแค่มองตาก็รู้กันแล้วว่าอะไรเป็นอะไร
พ่อกำนันรุ่งถอนหายใจแรง เขามองหน้าผู้ใหญ่ขันด้วยสายตาโกรธจัด ใจจริงอยากจะลุกขึ้นเตะก้านคอมันอีกสักที แต่ก็ข่มใจเอาไว้
ลูกสาวเขาโตแล้ว บรรลุนิติภาวะแล้ว เรียบจบแล้วด้วย ถ้าทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยความสมัครใจของลูก เขาก็จะให้สิทธิ์ลูกตัดสินใจเรื่องนี้เอง
“รดา...มันขืนใจหนูหรือเปล่า”
ริน
