“งั้นคงไม่ได้โทรหาหรอกค่ะ”
“ไม่เป็นไร ถึงหนูไม่โทรหาพี่ พี่โทรหาหนูเองก็ได้”
“แล้วแต่เลยค่ะ กลับไปได้แล้ว”
ผู้ใหญ่ขันยังไม่อยากกลับเลย แต่ก็ต้องกลับ เพราะเกรงใจว่าที่พ่อตา ตอนเดินลงบันไดบ้านสาว เขาก็เหลียวหลังกลับไปมองหลายที
พอจะขึ้นรถก็โบกไม้โบกมือให้สาว มองเธออย่างอาลัยอาวรณ์
รินรดายืนส่งเขาอยู่บนระเบียงหน้าบ้าน กระทั่งเขาขึ้นรถแล้วขับออกไป เธอถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธอโล่งอกโล่งใจมากที่พ่อรับรู้เรื่องของเธอกับเขาแล้ว เธอจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดบาปที่มีความลับกับพ่อ และนับจากวันนี้ไปอีกสองเดือน ก็ปล่อยให้มันเป็นไป แล้วแต่พระพรหมจะลิขิตก็แล้วกัน
9 คิดถึงเมีย
ไม่น่าเชื่อว่า เรื่องที่เธอกับผู้ใหญ่ขันตกลงคบหาดูใจกันจะดังไปทั้งตำบลเพียงชั่วข้ามคืน ชาวบ้านตำบลโคกเคียวช่างเป็นคนใส่ใจเรื่องของคนอื่นกันจริง ๆ
เมื่อวานหลังจากที่ผู้ใหญ่ขันกลับไปแล้ว เธอได้พูดคุยกับพ่ออีกครั้ง เธอจึงได้รู้
