KAHIT na inis na inis pa rin ako sa katotohanang tama siya, sa kauna-unahang pagkakataon, hindi na ako nakaramdam ng galit habang tinitingnan siya mula sa malayo—tanging ang pag-unawa na ang bawat higpit at bawat patakaran niya ay hindi para pahirapan ako, kundi para turuan akong lumaban sa mundong ito nang mag-isa.
Ang marahas na pagbuhos ko ng tubig sa timba ay sumasalamin sa buong reyalidad ng buhay ko sa sandaling ito. Nakaluhod ako sa ibabaw ng makintab na sahig ng penthouse, hawak ang basahan na parang gusto ko na ring pilipitin tulad ng pagpilipit ko sa sarili kong pride.
‘Oo na! Sige na! Alila na kung alila!’ gigil na paulit-ulit na sigaw ng isip ko habang pilit kong inaalala ang bawat linya, bawat sugnay, at bawat nakasusukang detalye ng kontratang pinirmahan ko noong unang araw
