“Sinabi ko na kasi sa iyo ma na wag niyo na kaming ihatid pa dito sa labas. Ayan tuloy, umiiyak ka na naman.” Pinipilit kong wag maging emosyonal sa pagluwas ko ulit ng probinsya kaso kapag nakikita ko ang ina na ganito, sobrang lakas ng pagtulo ng luha at hindi mahinto, ‘di ko rin napipigilan ang sariling mapaluha. Di humihinto ang pag agos ng luha sa mata ni Mamang.
“Bakit naman hindi ka namin ihahatid? Dito na nga lang sa labas ipagkakait mo pa sa amin,” ani mama habang pinupunasan ang kaniyang mga luha. “Mamimiss ka namin ulit anak, salamat at pinagbigyan mo kaming mag bakasyon ka dito kahit dalawang linggo lang.”
“Ma, tahan na. Hindi pa ako ililibing. Saka babalik pa naman kami dito sa probinsya. Hindi ito ang huling beses na magkikita tayo. Marami pang pagkakataon na makakabalik
