& Yasmin’in Gözünden &
Uyandığımda odanın içi yarı aydınlıktı.
Perdenin arasından sızan ışık, gece olup bitenlerin üstüne örtülmüş ince bir tül gibiydi. Her şey durmuştu ama içim hâlâ tetikteydi.
Dün…
Dünü düşündükçe hâlâ öfkeleniyorum.
Mira’yla birlikte kapıyı açmak için ne kadar uğraştığımızı hatırlıyorum. Demir kulpu çekmişiz, itmişiz, bastırmışız… Avuçlarım acımıştı, Mira’nın sesi kısılmıştı. En sonunda nefes nefese kalıp birbirimize bakmıştık.
Sonra bir koruma çıkagelmişti.
Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
“İlaçlama yapılacaktı hanım. O yüzden kapılar kilitlenmiş. Biz de siz çoktan salona gittiniz sandık,” demişti.
Bir anlık bir boşluk…
Bir yalanın bu kadar rahat söylenebilmesi insanın içini ürpertiyor.
Salona gittiğimde Mahir yoktu.
O an içimdeki huzursuzluk büyümüştü.
Ar
