& Yasmin’in Gözünden &
Mahir’in o kelimeyi söylerkenki vurgusu kulaklarımda yankılandı. “Karım.” Bu sözün nasıl bir ağırlığı vardı, sanki bir zincir gibi boynuma dolanmıştı, hem sahiplenici hem de yük gibi, bu evin duvarları arasında yankılanarak.
Gözlerimi onunkilere diktim bir an, o siyah derinliğe, karanlık bir gece gibi sonsuz ve gizemli, ve içinde bir fırtına sezdim, yılların yükünü taşıyan bir adamın yalnızlığını. Mahir salondan çıktı, adımları koridorda yankılanarak uzaklaştı, beni o kelimenin ağırlığıyla baş başa bırakarak.
Esma teyze bana döndü yavaşça, yüzünde meraklı bir ifade, ama altında bir şefkat gizliydi, fincanını masaya koydu ve konuştu, sesi yumuşak ama doğrudan.
“Şey, ben bir kaç şey duymuştum, sen herhalde ikinci karısısın.”
İşte gerçekler buydu; ben kumaydım, b
