& Yasmin’in Gözünden &
Restorana girdim, adımlarım hızlı ama içim darmadağın. Masaya oturdum, ellerimi kucağımda sıktım, gözlerimi fincana diktim. Yanağım hâlâ yanıyordu; dudağımın üstünde onun tadı, avucumda bileğimin acısı… Hepsini bastırmaya çalışıyordum.
Biraz sonra Mira geldi, nefes nefese yanıma oturdu.
“Abla, o nerede?” diye fısıldadı.
Gözlerimi kaldırıp gülümsemeye çalıştım, sesim zor çıktı:
“Gelir birazdan. Bir şey yok.”
Mira başını öne eğdi, sesi titrek:
“Özür dilerim… Hep benim yüzümden…”
“Önemli değil,” dedim çabucak. “Gerçekten önemli değil.”
İçimden tek bir şey geçiyordu: Bir an önce buradan gidelim. Bu masadan, bu ışıklardan, bu kokudan… hepsinden uzaklaşmak istiyordum.
Kapı açıldı. Mahir içeri girdi. Başım istemsizce ona döndü, sonra hemen yere indirdim. Bakamıy
