Yasmin’in Gözünden
Ayağa kalktım, kalbim öfkeyle karışık bir heyecanla atıyordu.
“Baba, sen ne diyorsun?” diye seslendim, sesi biraz titrek ama kararlıydı.
Babam başını hafifçe sallayıp gözlerimi süzdü, derin bir nefes aldı ve sertçe:
“Otur Yasmin.”
Kafamı sallayarak tekrar sandalyeye oturdum, ama içimdeki merak ve öfke durmuyordu.
“Baba… ne planı ya… ne hanımağası?” dedim, dudaklarımın arasından çıkan cümle neredeyse fısıltı kadar keskin oldu.
Babam bana öyle bir baktı ki, gözlerinin içine bakmakta zorlandım.
“O aşiret… benim ailemin onuruyla oynadı. Biz kimiz biliyor musun?”
Kalbim sıkıştı. Ne demek istediğini anlamıyordum ama bir şeylerin çok ciddi olduğunu hissettim.
Babam devam etti, sesi geçmişin ağırlığını taşıyordu:
“Bizim ailemiz, Mardin’in en büyük ailesiydi. Ama o Mi
