& Yasmin’in Gözünden &
Akşam oldu, gün battı.
Duşun sıcak suyu omuzlarımdan aşağı süzülürken bütün günün ağırlığı sanki tenimden akıp gitmişti. Saçlarımı havluyla sardım, odama geçtim. Yine yalnızdım.
Akşam yemeğini bile aşağıya inmeden istemiştim; kapıya bırakmışlar, ben de sessizce oturup bitirmiştim. O masaya oturmak istemiyordum artık. Herkesin bakışı, herkesin nefesi üzerimdeymiş gibi hissediyordum.
Bugün avluda Mira’yla üç kez karşılaştım.
İlkinde gülümsedim.
“Gel biraz oturalım,” dedim.
Başını çevirdi, hızla yürüdü.
İkincisinde koluna dokunmak istedim.
Omzunu geri çekti, kaçtı.
Üçüncüsünde göz göze geldik.
Gözlerinde suçlama vardı.
Sanki ben bu hayatı isteyerek seçmişim gibi.
Sanki onu bu konağa ben getirmişim gibi.
Kendi kız kardeşim…
Canım…
Benden kaçıyordu.
Bu,
