& Yasmin’in Gözünden &
Mahir’i dün gece yataktan kovduğumdan beri sabahı hiç görmemiştim.
Kapıyı yüzüme çarpıp çıktığından beri ise bir daha göz göze gelmemiştik.
Konakta her şey sanki dün akşam hiç yaşanmamış gibiydi;
terasta kahkahalar, avluda koşuşturan hizmetliler, Rojda’nın gür sesi…
Herkes gayet rahattı.
Ben hariç.
Odamdan çıkmamıştım. Zaten çıkmak da istemiyordum.
Yatağın kenarında oturmuş, pencereye bakıyordum. Kafamda aynı cümle dönüp duruyordu:
“Bir insan kardeşine bunu yapar mı?”
Ve o an…
O gözlerindeki soğuk, acımasız kararlılık.
Kapı çalındı.
“Girin,” dedim, sesim kısık ve yorgundu.
Kapı aralandı, Seher içeri girdi.
Yüzünde her zamanki o masum gülümseme vardı ama gözleri… gözleri beni süzerken endişeyle gölgelenmişti.
“Mahir Ağa, akşam yemeğinde herkes eksiksiz
