& Yasmin’in Gözünden &
Sabah ailemle vedalaşmak inanılmaz zordu. Annem gözleri dolu dolu sarıldı bana:
“Kızım, kendine iyi bak.”
Sözcükleri tek tek çıkarıyor, duraklayarak sarılıyordu.
Babam son anda kolumdan tuttu, beni köşeye çekti. Gözleri yine o bıçak gibi bakışla bana saplandı:
“Seni o konağa niçin yolladığımı unutma, Yasmin.”
Sözleri içime oturdu, boğazıma düğümlendi. Başımı eğdim; sadece:
“Tamam baba.”
Başka bir şey söyleyemedim. Söyleyecek söz yoktu.
Odamın kapısını kapatır kapatmaz derin bir nefes aldım.
Dolaba gittim, elim titreyerek en sade şeyleri seçtim: gri, bol bir kazak ve altına siyah eşofman.
Başka hiçbir şey istemiyordum. Vücudumu saran hiçbir şey… sadece bu rahatlık ve boşluk.
Çantama uzandım. İçinden yeni telefonu çıkardım; bu sabah Mahir elime tutuşturmu
