Keyifli okumalar
Gecenin bir yarısında yine bir kriz geçiriyorum. Bitmiyordu. Ve hiçbir zaman bitmeyecekti. Kabuslarım her geçen gün artıyordu. Kalbime derin acılar bırakıyordu. Sanki aldığım nefes beni yaşatmak için değildi. Beni öldürmek için bana eziyet ediyordu. Buna bile dayanacak gücüm kalmadı.
Gözyaşlarım geceye eşlik ediyordu. Nefes almaya ihtiyacım vardı. Balkona çıkıp derin bir nefes çekerken ayakta bile zor duruyordum. Kapının önünde bir araç bekliyordu. "Demir" bir hışımla evden çıkıp yanına giderken, "Neden burada bekliyorsun?" diyerek sordum. Gözleri bana bakarken, "Senin iyi olmadığını biliyorum gitmek istemedim." dedi.
Boynuna sarılıp, "Beni hiç bırakma olur mu?" dediğim anda gözleri parladı. "Bırakır mıyım?" diyerek bana sarıldığında gözlerim yanıyordu. "Hadi çıkalım.
