Lavin Demirbey
Gece yarısını çoktan geçmişti. Ev sessizliğe gömülmüş, herkes çoktan uykuya dalmıştı. Lale geceleri derin uyuyan bir çocuktu, öyle en ufak seste uyanacak biri değildi. Yine de temkinli davranarak usulca odamdan çıktım. Önce kızımın odasının kapısını araladım. Lale mışıl mışıl uyuyordu. Yorganı yana kaymıştı, gidip üzerine örttüm. Birkaç saniye onu izledim. İnsan bazen çocuğuna bakarken dünyanın bütün karmaşasını unutabiliyordu. Kapıyı tekrar sessizce kapattım. Anahtarım elimdeydi. Evden böyle gizlice çıkıyor olmak bana tuhaf geliyordu. Bu yaşımdan sonra saklanarak dışarı çıkıyordum. Ama bütün bunların sebebi de bendim.
Yaman, Yaman diye ölüp bitiyordum ya hani al sana Yaman. Günlerdir beni arayıp sormamıştı. O yüzden ona kızgındım. Ama belli ki o da konuşmak için böyle bir
