Lavin Demirbey
O gün Yaman’ı düşünmeme kararı almıştım. En azından kendime böyle söz vermiştim. Aklım kaymaya çalıştıkça yönünü değiştiriyor, zihnimi özellikle kızımla dolduruyordum. Onunla vakit geçirmek iyi geliyordu. Çalıştığım zamanlarda eve geç gittiğim için onu doya doya göremiyordum. Vicdanım hep bir köşede sızlardı. Ama şimdi bol bol vaktim vardı. Sabah kahvaltısını birlikte yaptık, saçlarını taradım, birlikte güldük. Küçük elleri boynuma dolandığında dünyadaki her şeyi unutabiliyordum. Yine de içimde ince bir soru vardı: Bu böyle ne kadar devam edecekti? Saat onu geçmiş olmalıydı ki telefonum çaldı. Ekranda tanımadığım bir numara vardı. İçimde hafif bir tereddütle açtım.
“Lavin Demirbey ile mi konuşuyorum?”
“Evet. Buyurun, benim.”
“Lavin Hanım, hastanemizde çalışmaya kabul edi
